หลี่จี้เจ้าเอ่ยพร้อมรอยยิ้มขื่นขมว่า “ข้ารับพระบัญชาจากฝ่าบาท ให้กวาดล้างหยินโจวอย่างสุดกำลัง หลี่จี้ผิงทูถ่งแห่งหยินโจวเป็นเป้าหมายหลักในการบุกโจมตีหยินโจวของกองทัพซีเซี่ย หากกองทัพข้ายึดเมืองชายแดนเจิ้นซีได้ ไม่เพียงภารกิจครั้งนี้จะผิดเป้าหมายไปโดยสิ้นเชิง แต่ยังจะกระตุ้นให้ต้าจงตอบโต้รุนแรง ศึกครั้งนี้ย่อมได้ไม่คุ้มเสีย”
ทุกคนต่างเงียบงันลง
ซือหม่าเซินขมวดคิ้วกล่าวว่า “ท่านถ่งหลิ่ง กองทัพเจิ้นซีลอบส่งทหารเข้าสู่เขตแดนซีเซี่ยของเรา ทั้งยังสังหารทหารซีเซี่ย นับว่ากระทำความผิดฐานรุกรานและเปิดฉากสงครามระหว่างสองแคว้นแล้ว เหตุใดกองทัพเราจึงยึดเมืองชายแดนเจิ้นซีไม่ได้?”
หลี่จี้เจ้าส่ายหน้า “กองทัพเราสามารถล้อมสังหารกองทัพเจิ้นซีในเขตแดนของตนเองได้ แต่ไม่อาจยึดเมืองและขยายดินแดน รุกล้ำเข้าเขตต้าจงแล้วสร้างศัตรูเพิ่ม หากดึงกองทัพใหญ่เจิ้นซีเข้ามา ย่อมทำลายจุดประสงค์หลักของฝ่าบาท”
เหรินตัวจิ้นจงตอบสนองได้ว่องไว เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนพยักหน้าเห็นด้วย
“ท่านถ่งหลิ่งกล่าวถูกต้องแล้ว ทหารม้าศึกสองหมื่นนายของกองทัพเจิ้นซีก็ทำให้สองกองทัพใหญ่ของเราปั่นป่วนจนอยู่ไม่เป็นสุข หากส่งทัพใหญ่มาอีก แม้พวกเราจะไม่หวาดหวั่น แต่ก็เท่ากับปล่อยให้หลี่จี้ผิงฉวยผลประโยชน์ไปเปล่าๆ”
หลี่จี้เจ้าสะบัดมือ “เพราะฉะนั้น ทุกท่านจงหารือกัน วางกำลังซุ่มโจมตีหน้าตัวเมืองชายแดนเจิ้นซี ล้อมสกัดกองทัพที่เหลือของฉินฟาง แต่ห้ามข้ามเขตแดนเข้าไปในพื้นที่ต้าจงโดยพลการ”
“ท่านถ่งหลิ่งมองการณ์ไกลปราดเปรื่องยิ่งนัก”
“ท่านถ่งหลิ่งหลักแหลมยิ่ง”
เหล่าแม่ทัพพากันกล่าวชื่นชมเป็นระลอก
หลี่จี้เจ้ายิ้มบาง “แผนล้อมปราบครั้งนี้ ให้ท่านซือหม่าและเหล่าแม่ทัพร่วมกันกำหนดรายละเอียดการปฏิบัติการที่ใช้ได้จริง ต้องกวาดล้างกองกำลังที่เหลือของกองทัพเจิ้นซีให้สิ้นซาก”