เฉียวสยงกวาดตามองทหารม้าศึกบนถนนแวบหนึ่ง
“นี่หรือท่าทีที่มาเข้าเยี่ยม?”
กล่าวพลางยกมือชี้ไปยังเหล่าทหารม้าด้านหลังจ้าวฮุย
“แต่ละคนถือดาบถือทวน ทำหน้าถมึงทึง หากไม่รู้คงนึกว่าพวกเจ้ามาเข้าเยี่ยมอัครมหาเสนาบดี แต่หากไม่รู้เรื่อง คงคิดว่าพวกเจ้าจะบุกจวนมาปล้นชิงทรัพย์เสียอีก”
จ้าวฮุยไม่มีทางเลือก เมื่อเผชิญปืนไฟนับสิบกระบอก เขารู้ดีว่ากองทัพเจิ้นซีรับมือได้ยาก
“พวกเอ็งสำรวมกิริยาหน่อย!”
เมื่อได้ยินจ้าวฮุยตวาด เหล่าผู้ติดตามก็รีบเก็บอาวุธกันจ้าละหวั่น ดาบเข้าฝัก ทวนลดต่ำ บรรยากาศจึงสงบลงในทันใด
จ้าวฮุยประสานมือบนหลังม้า “แม่ทัพเฉียว ข้าจ้าวฮุย อ๋องเจ็ด มาเข้าเยี่ยมอัครมหาเสนาบดี ขอพบสักคราได้หรือไม่?”
คราวนี้เขาพูดจามีระเบียบ ไม่มีความหยิ่งผยองแม้แต่น้อย
เฉียวสยงนิ่งคิดครู่หนึ่ง “ท่านเข้าไปพบอัครมหาเสนาบดีในจวนได้ ส่วนคนอื่นรออยู่ด้านนอก”
จ้าวฮุยรู้สึกกระวนกระวายอยู่บ้าง หากเข้าไปคนเดียวแล้วทิ้งองครักษ์ไว้ด้านนอก เกิดมีเรื่องขึ้นมา...
ทว่า หากวันนี้ไม่ได้พบเหวินเฉิง เงินทุนจัดตั้งกองทัพของเขาก็ไร้หนทาง และแผนสร้างกองทัพใหม่ของฝ่าบาทก็จะล้มเหลว
“ได้ ข้าจะพาผู้ติดตามเข้าไปเพียงคนเดียว”
เฉียวสยงไม่ติดใจรายละเอียดเหล่านี้อีก พยักหน้าเห็นชอบ แล้วโบกมือให้คนเปิดประตูข้าง
“ได้ ตามข้ามา”
จ้าวฮุยขุ่นเคืองอยู่ในใจ อย่างไรเสียเขาก็เป็นถึงอ๋อง มาเยี่ยมอัครมหาเสนาบดี แต่กลับเปิดประตูข้างให้เข้าไปหรือ?
แต่เมื่ออยู่ใต้ชายคาผู้อื่น ก็จำต้องก้มหัว
เขาลงจากม้า พยักหน้าให้ผู้ติดตามคนสนิทส่งสัญญาณให้ตามมา จากนั้นก้าวขึ้นบันไดเข้าไปทางประตูข้างของจวนอัครมหาเสนาบดี
เหวินเฉิงยืนรออยู่หน้าห้องรับรอง เมื่อเห็นจ้าวฮุยเข้ามา ก็รีบก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว ประสานมือคำนับ