หลินเฟิงพลันฮึกเหิมขึ้นมา เรื่องนั้นมาถึงจริง ๆ ด้วย
ไม่ต้องจัดเตรียมสิ่งใดมากมาย บนกายมีเพียงดาบเหล็กกล้าหนึ่งเล่ม เอวเหน็บมีดสั้นไว้อีกเล่ม นอกนั้นไม่ต้องพกสิ่งใด
ฝีมือของนักพรตหญิงผู้นั้นไม่ธรรมดา ทวนสั้นคงไม่เกิดประโยชน์นัก สู้พึ่งวิชาดาบของตนเอาชนะจึงจะเป็นหนทางที่ถูกต้อง
เขากระชับเสื้อผ้าบนกายให้แน่น แล้วสวมรองเท้า ก่อนพลิกตัวพุ่งจากหน้าต่างขึ้นไปบนหลังคา กวาดสายตามองไปรอบด้าน
ทางทิศใต้ มีเงาดำสายหนึ่งกำลังข้ามหลังคา ลอยลับไปยังที่ไกล
หลินเฟิงมีฝีมือสูงส่งและใจกล้า ไม่จำเป็นต้องทักทายผู้อื่น เขาออกแรงที่ปลายเท้า ร่างทะยานขึ้นกลางอากาศ กระโจนไปยังหลังคาใกล้เคียง
เขาติดตามเงาดำเบื้องหน้าไปตลอดทาง จนมาถึงหน้าบ้านหลังหนึ่ง
บ้านหลังนี้รกร้างแล้ว ลานสามชั้นมีเรือนเล็กสองชั้นตั้งอยู่ตรงกลาง โครงสร้างไม้ผุพัง ทุกแห่งเต็มไปด้วยฝุ่นและคานไม้ที่ทรุดโทรม
ในลานด้านหน้าสุดมีคนผู้หนึ่งยืนนิ่งอยู่ เสื้อคลุมยาวพลิ้วไหว สายคาดเอวกว้าง หมวกสูง แลดูเปี่ยมกลิ่นอายเซียน
หลินเฟิงร่อนลงบนพื้น ยืนห่างจากคนผู้นั้นสิบกว่าก้าว
“หึ ๆ เจ้าเป็นอัจฉริยะจริง ๆ เพียงไม่นาน ฝีมือก็รุดหน้าไปมาก”
นักพรตเจินจั๋วฟังเพียงเสียงที่หลินเฟิงลงพื้นและฝีเท้า ก็รู้ได้ว่าในช่วงหลายวันนี้เขาฝึกฝนอย่างหนัก
“เป็นเพราะคำชี้แนะของนักพรต หากไม่ก้าวหน้า ก็ต้องตาย ข้าไม่มีทางเลือก”
เจินจั๋วนิ่งคิดครู่หนึ่ง “ข้ากับท่านหาได้มีความแค้นต่อกันไม่ เพียงติดค้างน้ำใจผู้อื่นอยู่เรื่องหนึ่ง จึงจำต้อง...”
หลินเฟิงตัดบทนาง “ไม่ต้องกล่าวถึงเหตุผล ด้วยฝีมือของนักพรต จะสังหารคนสักคนยังต้องอธิบายอยู่นานหรือ?”