เย่เหลียงไฉซึ่งอยู่ห่างออกไปครึ่งลี้ก็เล็งเห็นเงาดำนั้นเช่นกัน ทว่าเงาดำเคลื่อนที่รวดเร็วยิ่ง เขาไม่อาจเล็งเป้าได้ จึงทำได้เพียงกะระยะนำหน้าอย่างคร่าว ๆ แล้วยิงออกไปนัดหนึ่ง
ครั้นเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เขาก็พบว่าความเร็วของเงาดำนั้นไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย มันกระโดดโลดเต้นราวกับลูกกระสุน ก่อนจะหายลับไปจากสายตาของเย่เหลียงไฉ
ปู้หยุนถิงตะโกนเสียงดัง “ตามไป อย่าให้มันหนีรอด!”
หน่วยรบพิเศษสิบกว่าคนทางด้านนั้นหันกลับทันที พวกเขาปีนข้ามหลังคาและกำแพงเรือน ก่อนจะไล่ตามไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากรอบด้านอลหม่านอยู่ครู่หนึ่ง เรือนพักก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง
ปู้หยุนถิงโบกมือ “ทุกหน่วยจับตาให้ดี อย่าปล่อยให้ใครหนีรอดไปอีก ระวังป้องกันตัว เตรียมยิงพังประตู!”
หน่วยรบพิเศษกว่ายี่สิบคนในเรือนพักส่งเสียงขยับคันรั้งปืนดังกราว ก่อนหันปากกระบอกปืนเล็งไปยังประตูเรือนโถงหลัก
ปู้หยุนถิงยกมือขึ้นข้างหนึ่ง กำลังจะโบกลง ทว่าประตูห้องกลับค่อย ๆ ถูกเปิดออกในจังหวะนั้น
ชายชราคนหนึ่งยืนอยู่หลังประตู สีหน้าเศร้าหมอง มองกองทัพเจิ้นซีที่เต็มลานเรือน
“ข้าน้อยคือฟุรุยะ เมอิ ไนโชแห่งต้าเหอ...”
เสียงของชายชราสั่นเล็กน้อย ทว่าถ้อยคำกลับชัดถ้อยชัดคำ อีกทั้งยังพูดภาษาต้าจงได้อย่างคล่องแคล่ว
เขาพูดพลางเดินออกมาจากประตู และกล่าวต่อไปเรื่อย ๆ ระหว่างที่เดิน
“โปรดอย่าลงมือ ข้าน้อยยอมรับว่าพวกเราเป็นฝ่ายพ่ายแพ้...”
ปู้หยุนถิงตวาด “จับตัวไว้!”
หน่วยรบพิเศษสองคนที่อยู่หน้าสุดก้าวเข้ามา จับแขนของฟุรุยะ เมอิบิดไปด้านหลังแล้วกดลง ก่อนชักเชือกที่พกติดตัวออกมามัดแขนเขาไว้