ฟุรุยะ เมอิเข้าใจความหมายของเขา เรื่องนี้จะกล้าสงสัยไปถึงพระสนมได้อย่างไร ต่อให้เป็นความจริงก็ไม่ได้
เมื่อนึกถึงตรงนี้ เขารีบหันไปตวาดขันที
“ต้องเป็นพวกเจ้าที่เผยร่องรอยตอนเข้าออกเรือนพักแน่”
ขันทีฝืนยิ้มกล่าวว่า “ใต้เท้าไนโช ตอนพวกข้าน้อยเข้ามาในเรือนพักแห่งนี้ ก็ไม่ได้ออกไปที่ใดอีก จะเผยร่องรอยได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”
จักรพรรดิคันบุนยกมือกุมหน้าผาก “อย่าโต้เถียงกันอีก จงย้ายที่หลบซ่อนโดยพลัน”
เสียงของชิมาซึ ฮิโระดังมาจากที่มืด
“ฝ่าบาท ไม่ทันแล้ว กองทัพเจิ้นซีปิดล้อมพื้นที่โดยรอบไว้หมดแล้ว ข้าน้อยกับทาจิบานะ มิจิสามารถพาฝ่าบาทและพระชายานัตสึโกะออกจากที่นี่ได้”
ฟุรุยะ เมอินิ่งงัน ชิมาซึ ฮิโระพูดชัดเจนแล้วว่า พวกเขาสามารถพาฝ่าบาทกับพระสนมออกไปได้ ส่วนคนอย่างพวกเขากลับไม่อาจฝ่าวงล้อมของกองทัพเจิ้นซีไปได้ เท่ากับถูกทอดทิ้งให้สละชีพ
จักรพรรดิคันบุนกวาดตามองรอบหนึ่ง ก่อนกล่าวด้วยสีหน้าแน่วแน่
“หรือว่าเราจะทอดทิ้งผู้อื่น แล้วหนีไปเพียงลำพัง?”
“ฝ่าบาท หากไม่เสด็จไป...”
คำพูดของชิมาซึ ฮิโระขาดห้วงไปครึ่งหนึ่ง ก่อนจะเงียบงัน
ยามนั้นเอง เสียงเกราะกระทบกันดังขึ้นนอกเรือนพัก ฝีเท้าสับสนอลหม่านก็ดังใกล้เข้ามาจากด้านนอก
คิดจะไปในยามนี้ ต่อให้มีชิมาซึ ฮิโระกับทาจิบานะ มิจิช่วยเหลือ เกรงว่าก็คงไม่ง่ายนัก
ฟังจากเสียงฝีเท้าก็รู้ว่าคนของกองทัพเจิ้นซีมีกำลังไม่น้อย เป้าหมายชัดเจนยิ่ง เห็นได้ชัดว่าที่ซ่อนถูกเปิดเผยแล้ว
ไม่มีผู้ใดคิดหาคำตอบว่าเหตุใดกองทัพเจิ้นซีจึงตามหาที่นี่พบอย่างแม่นยำ คนในห้องต่างพากันแตกตื่น