หลินเฟิงปลดเท้าจากโกลนแล้วกระโดดลงจากหลังม้า ก้าวยาว ๆ ไปหยุดตรงหน้าจูฉี่เซิ่ง
เขาประสานมือ พลางยิ้มกล่าวว่า “ลำบากขันทีจูแล้ว”
จูฉี่เซิ่งรีบคารวะตอบ “ฮ่า ๆ ท่านถ่งหลิ่งเกรงใจแล้ว ข้าน้อยสมควรออกมาต้อนรับท่านอยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ขณะกล่าว เขาขยับเข้าไปใกล้หลินเฟิง
“ใต้เท้า ท่านสามารถพาองครักษ์หกนายพร้อมอาวุธเข้าวังได้ นี่เป็นพระบรมราชานุญาตจากฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”
“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงเมตตา”
“ฮ่า ๆ เชิญใต้เท้า”
“เชิญขันทีจู”
หลินเฟิงก้าวไปข้างหน้า ตามขันทีจูผ่านประตูวังหลวงเข้าไป
ในบรรดาคนทั้งหกที่ติดตามหลินเฟิงเข้าวังหลวงครั้งนี้ เผยชีอินเป็นหัวหน้า ส่วนเวินเจี้ยนกับปู้หยุนถิงต้องเหลือคนหนึ่งไว้บัญชาการหน่วยองครักษ์
หงเซียวเดินตามหลังหลินเฟิง จ้าวซั่วนำทางอยู่ข้างหน้า เวินเจี้ยนกับเฉิงเหลียงคุ้มกันอยู่สองข้าง ส่วนเฉียวจวี้ซานรั้งท้าย
หน่วยองครักษ์หนึ่งพันนายกระจายกำลังกันอยู่หน้าประตูวังหลวง
เมื่อหน่วยองครักษ์ม้าหนึ่งพันนายของหลินเฟิงมาถึงวังหลวง ก็สกัดขุนนางมากมายที่เดินทางมาร่วมงานเลี้ยงไว้ด้านนอกแล้ว
ยามนี้เมื่อหลินเฟิงผ่านประตูวังเข้าไป จึงค่อยคลายการเฝ้าระวัง
ไม่มีทางเลือก ขุนนางเหล่านี้ไม่ว่าจะมีตำแหน่งสูงต่ำเพียงใด ล้วนถูกกันไว้ด้านนอกทั้งสิ้น ต่อให้ไม่พอใจ ก็ต้องอดกลั้นไว้
หลินเฟิงตามจูฉี่เซิ่งเข้าไปในตำหนักชิ่งเต๋อ เดินไปตามท้องพระโรงอันกว้างขวาง
สองข้างทางมีโต๊ะเตี้ยเรียงรายเป็นแถว แต่ละตัวจัดไว้สำหรับขุนนางที่มาร่วมงานเลี้ยงหนึ่งคน
ใกล้สุดปลายท้องพระโรงมีแท่นสูงตั้งอยู่ บนนั้นมีโต๊ะเตี้ยตัวใหญ่เพียงตัวเดียว ใต้โต๊ะปูเบาะนุ่มไว้
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าที่นั่นเป็นที่ประทับของฝ่าบาท