โทกุงาวะ อิเอโมจิหาใช่คนโง่ไม่ ผู้ที่ลอบเข้ามาในกองบัญชาการของตนได้อย่างไร้สุ้มเสียง ย่อมเป็นยอดฝีมืออย่างแน่นอน
เขาเคยได้ยินมาบ้างว่าตระกูลอัตสึมิ อากิยามะไม่ธรรมดา แต่ไม่คิดว่าจะไม่ธรรมดาถึงเพียงนี้
“อัตสึมิ อากิยามะพ่ายศึก นางนำทหารบุกเข้าไปในกองทัพเจิ้นซี บัดนี้ยังไม่รู้ชะตากรรม”
อัตสึมิ โคโนะสุเกะถอนหายใจ “พวกเจ้าก็กำลังจะพ่ายแพ้เช่นกัน”
“ใต้บัญชาข้ายังมีกองทัพสามหมื่นนาย ผู้ใดจะแพ้ชนะยังมิอาจรู้ได้”
น้ำเสียงของโทกุงาวะ อิเอโมจิขาดความมั่นใจอยู่บ้าง
“ดูสถานการณ์ในเมืองแล้ว อีกสองวันกองทัพของเจ้าคงแตกตื่นจนค่ายปั่นป่วน ศึกนี้ต้องพ่ายแพ้เป็นแน่”
คนนอกที่เพิ่งมาถึงยังมองเห็นปัญหาได้ โทกุงาวะ อิเอโมจิจะไม่รู้หรือว่าเรื่องร้ายแรงเพียงใด
“ข้า แม่ทัพใหญ่ มีแผนการรบอยู่แล้ว เหตุใดต้องให้เจ้ามาเตือน”
“อืม ข้าเฒ่าไม่จำเป็นต้องเตือนเจ้าหรอก ในใจเจ้ารู้ดียิ่งกว่าผู้ใด ต่อให้มีแผนการแล้ว ทหารที่ท้องหิวจะเอาชนะศัตรูได้อย่างไร”
โทกุงาวะ อิเอโมจิแค่นหัวเราะ “ต้าจงมีคำโบราณกล่าวไว้ว่า ทหารที่ถูกบีบจนตรอกย่อมชนะ เจ้าเคยได้ยินหรือไม่”
“นี่เรียกว่าดิ้นรนเฮือกสุดท้ายต่างหาก”
โทกุงาวะ อิเอโมจิจ้องอัตสึมิ โคโนะสุเกะอย่างอำมหิต
“ข้าสงสัยว่าเจ้าเป็นไส้ศึกของกองทัพเจิ้นซี เจ้ารู้หรือไม่ว่าชนชาติต้าเหอของเรามีวิธีลงโทษไส้ศึกเช่นไร”
อัตสึมิ โคโนะสุเกะกล่าวอย่างสงบนิ่ง “หากข้าเฒ่าเป็นไส้ศึกของต้าจง จะเสียเวลาพูดกับเจ้าไปไย ป่านนี้ศพเจ้าคงเย็นชืดไปแล้ว”
โทกุงาวะ อิเอโมจิได้สติจากโทสะ
“เจ้าต้องการสิ่งใด”
อัตสึมิ โคโนะสุเกะเดินไปยังโต๊ะหนังสือ ก้มมองแผนที่ซึ่งกางอยู่บนโต๊ะ