หลินเฟิงถามด้วยรอยยิ้มบางเบา
“พวกเจ้าสองคนปรึกษากันตั้งนาน สรุปออกมาได้เช่นนี้หรือ?”
“ท่านอ๋อง สาวใช้ติดตามขององค์หญิงไอโกะชื่อจิโยะ ตอนแรกนางไม่เห็นด้วยนัก แต่เมื่อองค์หญิงไอโกะเกลี้ยกล่อมอย่างสุดกำลัง นางจึงยอมติดตามองค์หญิงไอโกะมาสวามิภักดิ์ต่อท่านอ๋องเพคะ”
หลินเฟิงยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย
“ในเมื่อเจ้าคิดได้แล้ว ก็คงรู้ว่าข้าต้องเห็นความจริงใจของเจ้า”
ไอโกะเงยหน้าขึ้น ใบหน้าแฝงความเขินอาย ดวงตากลมโตสีดำขลับเป็นประกายเหลือบมองหลินเฟิงคล้ายขุ่นเคืองแต่ก็ไม่เชิง
“ความจริงใจของไอโกะอยู่ตรงนี้เพคะ ไอโกะยินดีถวายทั้งกายและใจ ปรนนิบัติรับใช้ท่านอ๋องอยู่ข้างกาย ชงชา รินน้ำ ปูที่นอนจัดผ้าห่ม ทั้งยังปรนนิบัติยามค่ำคืนและทำให้พระบาทอบอุ่น ไอโกะล้วนเต็มใจเพคะ”
หลินเฟิงหัวเราะ “ในฐานะองค์หญิงใหญ่แห่งต้าเหอ เจ้าตัดสินใจเด็ดขาดถึงเพียงนี้ ไม่กลัวเสด็จพ่อของเจ้าจะโมโหจนกระอักเลือดหรือ?”
ไอโกะยิ้มขื่น “ท่านอ๋อง ไม่ช้าก็เร็วเสด็จพ่อย่อมเข้าใจเจตนาของไอโกะ หากทรงสละราชบัลลังก์และถวายเมืองเสียแต่เนิ่น ๆ ใช้ชีวิตเป็นสามัญชนอย่างสงบ บางทีท่านอ๋องอาจทรงเมตตาอภัยให้เพคะ”
หลินเฟิงพยักหน้า
“อืม องค์หญิงไอโกะเข้าใจเหตุผลดีจริง เฮ้อ เหตุใดคัมมุจึงยึดติดกับบัลลังก์ถึงเพียงนี้นะ?”
ไอโกะก้มศีรษะจรดพื้น
“ท่านอ๋อง อำนาจทำให้บุรุษหลงลืมตนเอง เสด็จพ่อก็ไม่ต่างกัน ขอท่านอ๋องโปรดเห็นแก่ความจริงใจที่ไอโกะถวายรับใช้ แล้วทรงอภัยโทษให้เสด็จพ่อด้วยเพคะ”
หลินเฟิงโบกมือ “เอาเถิด ลุกขึ้นพูดกัน ชงชารินน้ำอะไรนั่น ที่นี่ขาดสตรีละเอียดอ่อนเช่นเจ้าพอดี ส่วนเรื่องปรนนิบัติยามค่ำคืน ค่อยว่ากันอีกที”