ดวงตากลมโตของไอโกะมีน้ำตาเอ่อคลอ นางสะอื้นไห้
“หลินเฟิง เหตุใดเจ้าจึงต้องคอยเป็นปฏิปักษ์กับราชวงศ์ต้าเหอของข้าด้วย โจรที่รุกรานต้าจงเหล่านั้น ล้วนมาจากกองทัพของตระกูลพวกนั้นทั้งสิ้น กองทัพราชวงศ์ต้าเหอของข้าไม่เคยย่างเท้าเข้าไปในแผ่นดินต้าจงแม้แต่ก้าวเดียว”
หลินเฟิงแทบหมดความอดทน เขาถามเสียงเย็นชา
“ราชวงศ์ต้าเหอของพวกเจ้าเป็นตัวแทนของต้าเหอได้หรือไม่?”
“ย่อมเป็นตัวแทนของต้าเหอได้”
ไอโกะเชิดอกยืดหลังอย่างหยิ่งผยอง
“เช่นนั้น ข้าถือว่าความผิดฐานรุกรานต้าจงเป็นความผิดของราชวงศ์ต้าเหอของเจ้า สมเหตุสมผลหรือไม่?”
ไอโกะพลันนิ่งงัน ไม่อาจโต้แย้งได้ชั่วขณะ
“กลับไปบอกคัมมุ หากไม่ยอมสละราชบัลลังก์และมอบนครหลวงให้แต่โดยดี ก็จงล้างคอรอรับดาบเหล็กของข้า”
หลินเฟิงกล่าวจบก็สะบัดมือ หมุนกายเดินขึ้นไปยังหอเรือชั้นบน
โทกุงาวะ นารุชิเงะกับที่ปรึกษาอีกคน ทากาฮาชิ อากิทากะ ต่างเร่งติดตามหลินเฟิงไปอย่างรวดเร็ว
เหล่าทหารเรือและพลทหารบนเรือรบลั่วเฉิงทยอยขนหีบทองคำออกไป ขณะเดียวกันก็มีคนเข้ามาทำความสะอาดดาดฟ้า
ทุกคนต่างยุ่งอยู่กับงานของตน ไม่มีใครสนใจองค์หญิงใหญ่ไอโกะแห่งต้าเหอที่ยืนนิ่งอยู่บนดาดฟ้า
สาวใช้ที่ยืนอยู่เบื้องหลังไอโกะดึงแขนเสื้อนางเบา ๆ
“องค์หญิง ถึงเวลาเสด็จแล้ว หลินเฟิงผู้นี้รับมือไม่ง่าย”
บนเรือรบลั่วเฉิง ทั้งสองถูกคุมขังแยกกัน หลังส่งค่าไถ่มาแล้วจึงได้พบหน้ากัน
ไอโกะได้ยินนางกล่าวเช่นนั้นก็หันกลับไปจ้องตาสาวใช้