อัตสึมิ ยาสุชิเคยชินกับการเป็นหัวหน้าหน่วยองครักษ์ ประสบการณ์บัญชาการในสนามรบจึงมีไม่มากนัก ครั้นเผชิญหน้าศัตรู เขากลับลนลานจนผิดพลาด ลืมเรียกชื่อหัวหน้าหน่วยย่อยทั้งหลาย ทำให้พวกเขาไม่อาจเข้าใจเจตนาการรบของตนได้อย่างถ่องแท้
เมื่อเขาจัดขบวนทัพออกเป็นสองแถว ทหารม้าศึก 800 นายของกองปราบโจรก็ทะยานมาถึงระยะ 50 จั้งแล้ว อีกไม่นานก็จะเข้าปะทะกัน
ทหารม้าศึกโจรสลัดคิดจะเร่งม้าให้เร็วขึ้นอีกก็ไม่ทันเสียแล้ว
พวกเขาเร่งม้าอย่างสุดกำลัง ม้าศึกส่งเสียงร้องขณะเริ่มออกตัว ทว่าทหารม้าศึก 800 นายของกองปราบโจรก็พุ่งเข้าชนกองทหารม้าศึกโจรสลัด 1,500 นายจากทั้งสองปีก
กองทหารม้าที่ตั้งขึ้นอย่างเร่งรีบเช่นนี้ ย่อมไม่มีเวลาฝึกฝนวิชาขี่ม้าหรือทักษะต่อสู้บนหลังม้าอย่างเป็นระบบ พวกเขาอาศัยเพียงพื้นฐานเดิมของแต่ละคน แล้วกัดฟันเข้าต่อสู้กับอีกฝ่าย
เมื่อเป็นเช่นนี้ ความแตกต่างก็ปรากฏชัด
ไม่ต้องกล่าวถึงหน่วยองครักษ์ 500 นายของหลินเฟิง ซึ่งล้วนเป็นยอดฝีมือที่กองทัพเจิ้นซีคัดสรรมาอย่างพิถีพิถัน คนส่วนใหญ่เคยต่อสู้บนหลังม้ากับทหารม้าศึกคนเถื่อน ต่างเป็นยอดฝีมือที่ฝ่าฟันออกมาจากกองซากศพ
กล่าวเฉพาะทหารม้าศึก 280 นายจากกองเจิ้นเฟิงเดิม ก็ผ่านศึกมาหลายครั้งแล้ว เป็นทหารม้าชั้นยอดที่ผ่านการคัดเลือกดุจคลื่นซัดทราย
ทั้งสองฝ่ายอยู่กันคนละชั้นเชิง ยามนี้กองปราบโจรยังเป็นฝ่ายชิงลงมือก่อนอีกด้วย
ผ่านไปไม่ถึงครึ่งเค่อ กองทหารม้าศึกโจรสลัดก็เริ่มแตกกระเจิง
พวกเขาต้านทานแรงปะทะอันรุนแรงเช่นนี้ไม่ไหว เพียงถูกทวนยาวแทงประสานกัน ก็ร่วงจากหลังม้าราวกับโดมิโนล้มระเนระนาด
เมื่อม้าศึกพุ่งเข้าชนด้วยความเร็วสูง พวกเขายิ่งไม่มีช่องให้ตอบโต้ ผู้ใดหลบพ้นคมสังหารไปได้ก็นับว่าโชคดีดุจจุดธูปขอพรแล้ว