เวินเจี้ยนกับปู้หยุนถิงนำหน่วยองครักษ์แยกย้ายกันออกไป ตั้งแนวลาดตระเวนให้ห่างออกไปเกินสามลี้
ช่างฝีมือจากโรงตัดเย็บเครื่องนุ่งห่มของหลี่อิงจื่อเริ่มจัดเก็บบอลลูนที่เย็บเสร็จแล้ว
ช่างฝีมือจากกองช่างทหารก็เริ่มติดตั้งกระเช้าแขวนและเตรียมถ่านโค้กที่ต้องใช้
สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นผลงานตามแบบที่หลินเฟิงวาดไว้ หลังจากชี้แจงรายละเอียดแล้ว เขาจึงให้พวกเขาลงมือทำ
หลินเฟิงยืนมองพวกเขาทำงานอยู่ไม่ไกลอย่างเงียบ ๆ
ไป๋จิ้งยืนอยู่ข้างกายเขา มองผ้าไหมที่ปูเต็มท้องทุ่งด้วยความกังวล
“พี่ชาย ท่านคิดจะทำอะไรกันแน่?”
“วันนั้นข้าบอกเจ้าแล้วมิใช่หรือว่าจะขึ้นไปบินบนฟ้าสักรอบ เจ้าไปด้วยหรือไม่?”
ไป๋จิ้งปวดศีรษะอยู่บ้าง “พี่ชาย พวกเราสองคนไม่ไปได้หรือไม่ ให้พวกเขาลองบินดูก่อน”
หลินเฟิงส่ายหน้า “นอกจากข้าแล้ว ไม่มีผู้ใดบินขึ้นไปได้”
หลินเฉี่ยวเม่ยชะโงกหน้ามองหลินเฟิงที มองสถานที่ตรงหน้าที
“นี่มันสิ่งใดกัน?”
“อีกประเดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง”
หูจิ้นไฉ หวังเฉียน หลี่ตงไหล เซี่ยจ้ง ฉู่เจียว แม้แต่เว่ยเป้าก็กลับมาถึงแล้ว
คนเหล่านี้ต่างสำรวจสิ่งของบนพื้น มองซ้ายมองขวาด้วยความใคร่รู้ แต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าตกลงจะทำอะไรกัน
หลินเฟิงเห็นว่าเหล่าแม่ทัพพาหน่วยองครักษ์ของตนมาด้วย จึงมีคนอยู่ที่นี่เป็นจำนวนมาก
“พวกเจ้าขยายแนวลาดตระเวนของกองคุ้มกันออกไป ทางใต้ให้ห่างสิบลี้”
เขากางมือทั้งสองข้างเพื่อกะระยะ
“ขยายออกไปอีกห้าลี้”
แม้ไม่เข้าใจว่าเขาจะทำอะไร แต่คำสั่งย่อมต้องปฏิบัติตาม