หลินเฟิงหันไปมองทางห้องด้านใน
“หาสาวใช้มาสองคน ให้มาดูแลผู้บาดเจ็บสองคนในห้อง ข้ากับเจ้ายังมีเรื่องต้องจัดการอีกมาก”
หลิ่วซูเสวี่ยยิ้ม “พี่วางใจได้ เรื่องนี้ข้าจัดการเอง จะไม่ให้พวกนางต้องลำบากใจ”
หลินเฟิงจ้องใบหน้างดงามเปี่ยมเสน่ห์ของหลิ่วซูเสวี่ย
“พวกเราไปพักที่ใดกันดี?”
ใบหน้าของหลิ่วซูเสวี่ยพลันแดงระเรื่อ
“พี่ บ้านหลังนี้ใหญ่โตถึงเพียงนี้”
หลินเฟิงยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนยื่นมือโอบเอวบางนุ่มนิ่มของหลิ่วซูเสวี่ยไว้ ครั้นโคจรลมปราณ ร่างทั้งสองที่กอดกันอยู่ก็หายวับไปจากห้องในทันใด
หลังการศึกนอกเขตเมืองฉางจื้อโจว เรือรบลั่วเฉิงทำลายเรือรบของกองเรือโจรสลัดไปกว่ายี่สิบลำ ส่วนเรือที่เหลือต่างกระจัดกระจายหลบหนีไปจนไร้ร่องรอย
ทว่าศึกทางทะเลครั้งนี้ทำให้เรือรบลั่วเฉิงได้รับความเสียหายอยู่บ้าง
เฉาฉู่หางจนปัญญา เรือรบลั่วเฉิงเป็นดั่งแก้วตาดวงใจของหลินเฟิง มิพักต้องกล่าวถึงแรงงาน ทรัพย์สิน และเงินทองจำนวนมหาศาลที่เสียไป ทั้งยังสิ้นเปลืองแรงกายแรงใจของหลินเฟิงนับไม่ถ้วน
เขาไม่กล้าปล่อยให้เรือได้รับความเสียหายแม้เพียงเล็กน้อย
ด้วยเหตุนี้ เฉาฉู่หางจึงสั่งให้เรือรบลั่วเฉิงถอยกลับไปยังท่าเรือฝูฉางโจว แล้วส่งช่างฝีมือและผู้เชี่ยวชาญไปซ่อมแซมเรือ
การรุกทางทะเลหยุดชะงัก กองทัพภาคพื้นดินก็จำต้องหยุดพักอยู่กับที่ชั่วคราว
ต้าโอตานิ โยชิที่ติดอยู่ในเมืองฉางจื้อโจว ในที่สุดก็ถอนหายใจโล่งอก
แม้กองเรือของตนจะถูกทำลายจนสิ้น แต่เมืองประจำโจวยังรักษาไว้ได้
เขารออยู่ในเมืองถึงเจ็ดวัน ทว่าก็ยังไม่เห็นชิมาซะ นาโอฮิโระกลับมา
จากคำบอกเล่าของทหารเรือที่แตกพ่ายกลับมาเป็นระยะ ต้าโอตานิ โยชิจึงมั่นใจว่าชิมาซะ นาโอฮิโระลอบหนีออกจากแผ่นดินและน่านน้ำแห่งนี้ไปแล้ว