เมื่อระยะห่างระหว่างทั้งสองใกล้เข้ามา หมอกบางก็ไม่อาจบดบังรายละเอียดได้อีก ทำให้จ้าวเจิงยิ่งตะลึงในความงามของอัตสึมิ ฮารุมิ
ครั้นอัตสึมิ ฮารุมิย่อตัวลง ใบหน้างามอยู่ห่างจากจ้าวเจิงไม่ถึงสามฉื่อ ร่างกายของจ้าวเจิงก็มีปฏิกิริยารุนแรงขึ้นมาอย่างไม่รักดี
เขาอยากย่อตัวลงไปในน้ำเพื่อบดบังความกระอักกระอ่วนนี้
ทว่า หากย่อตัวลงไปเช่นนั้น ใบหน้าของฮ่องเต้ต้าเจิ้งอย่างเขามิใช่ถูกตนเองทำลายจนหมดสิ้นหรือ?
จ้าวเจิงฝืนยืนอยู่เบื้องหน้าอัตสึมิ ฮารุมิเช่นนี้ ใบหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อยเพราะออกแรง
อัตสึมิ ฮารุมิค่อย ๆ หยิบม้วนภาพออกมาจากเสื้อคลุมตัวใหญ่ แล้วคลี่ลงริมสระน้ำ
การรักษาความปลอดภัยภายในวังหลวงนั้นแน่นหนาไร้ข้อกังขา อาวุธใด ๆ ย่อมไม่อาจนำเข้ามาได้ จ้าวเจิงจึงไม่กังวลว่าสิ่งที่อัตสึมิ ฮารุมิหยิบออกมาจะเป็นอาวุธ
ทว่าเมื่อมองใบหน้างามราวบุปผาของอัตสึมิ ฮารุมิ ซึ่งเผชิญกับเรือนกายกำยำของตนโดยไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย
จ้าวเจิงก็โกรธขึ้นมา
เขาไม่มองภาพที่อัตสึมิ ฮารุมิคลี่ออก แต่ยื่นมือไปคว้าแขนนางแล้วกระชากลงอย่างแรง
จ้าวเจิงฝึกยุทธ์มาเนิ่นนานไม่เคยขาด ร่างกายแข็งแรงมีพละกำลัง อีกทั้งฝีมือยังสูงส่ง ไม่ด้อยกว่าแม่ทัพคนใดในกองทัพ
แรงกระชากของเขาครานี้ อย่าว่าแต่สตรี ต่อให้เป็นบุรุษกำยำก็ยากจะต้านทาน
อัตสึมิ ฮารุมิตกใจ ลมปราณแท้ในกายหมุนเวียน เตรียมโต้กลับ ทว่านางฝืนข่มเอาไว้ เสียงร้องอุทานหลุดจากปาก ก่อนถูกจ้าวเจิงดึงลงน้ำ
จ้าวเจิงได้ใจ โอบร่างอัตสึมิ ฮารุมิไว้ด้วยสองแขน แล้วโน้มตัวเข้าไปหา
อัตสึมิ ฮารุมิใช้มือยันแผงอกกำยำของเขาไว้