ต้วนจิ่งชิวฝืนยิ้ม “ทองคำหนึ่งร้อยตำลึงยังถือว่ามากไปด้วยซ้ำ พวกท่านทำให้ข้าเสื่อมเสียชื่อเสียงถึงเพียงนี้ หากผู้คนรู้เข้า แล้วแม่นางผู้นี้จะออกเรือนได้อย่างไร?”
หลินเฟิงลอบอุทานในใจ สตรีผู้นี้ช่างกล้าพูดจริง ๆ อยู่ท่ามกลางโจรขี่ม้ากลับเอ่ยเรื่องเช่นนี้อย่างเปิดเผย ไม่มีทีท่าเขินอายแม้แต่น้อย
สวี่ชีร้องโวยวาย “มู่ชวน เป็นความผิดของเจ้าทั้งนั้น ทองคำหนึ่งพันตำลึง บัดนี้กลับมีค่าไม่ถึงหนึ่งร้อยตำลึงแล้ว”
หลินเฟิงพลิกย่างปลาอยู่บนตะแกรง เอ่ยอย่างเรียบเฉย
“หากช่วยคุณหนูต้วนไว้ไม่ได้ ไม่เพียงจะไม่ได้ทองคำแม้แต่ครึ่งตำลึง ยังต้องรับโทสะของท่านรองต้วนอีก ลองตรองดูเถิด ลมหายใจเซียนของข้าครั้งนี้ มีค่ากว่าทองคำพันตำลึงหรือไม่?”
ถ้อยคำเดียวของเขากดบรรยากาศวุ่นวายของเหล่าโจรให้สงบลง
ทุกคนเข้าใจได้ในทันทีว่าเหตุผลนี้ฟังขึ้น
ซ่งเฉินยิ้ม “ทองคำหนึ่งร้อยตำลึงก็มิใช่น้อย ดูท่าคุณหนูต้วนคงไม่คิดเอาความกับพวกเราแล้ว”
“ข้าจะเอาความเรื่องใดได้? เสียทรัพย์เพื่อระงับภัยก็เท่านั้น”
ต้วนจิ่งชิวยักไหล่ เอ่ยอย่างจนใจ
“ตระกูลต้วนมีเงินมากมาย ขาดทองคำเพียงเท่านี้เสียเมื่อไร”
เหล่าว่านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ต้วนจิ่งชิวแค่นหัวเราะทันที “เงินของตระกูลไหนก็ไม่ได้ปลิวมาจากฟ้า บิดาข้าค่อย ๆ เก็บหอมรอมริบทีละอีแปะ จนมีทรัพย์สินอย่างทุกวันนี้ พวกท่านจะเข้าใจความยากลำบากนั้นได้อย่างไร”
ซ่งเฉินประสานมือคารวะ “ชื่อเสียงของท่านรองต้วน พวกข้าย่อมรู้จักดี มิใช่ไม่ไว้หน้าท่านรองต้วน แต่กฎในยุทธภพไม่อาจทำลายได้ ขอคุณหนูต้วนโปรดเห็นใจ”