การระดมยิงครั้งนี้รวดเร็วกว่าครั้งก่อน เสียงปืนใหญ่คำรามกึกก้องไปทั่วโสตของทุกคน มิใช่เสียงปืนใหญ่สิบกว่ากระบอกยิงถล่มอีกต่อไป หากแต่เสียงระเบิดดังประสานกันเป็นระลอก
โอตานิ โยชิลุกขึ้นจากพื้น มองไปยังผิวน้ำของแม่น้ำเหยียนโจวด้วยความตื่นตะลึง
เบื้องหน้ามืดสนิทจนมองไม่เห็นสิ่งใดชัดเจน มีเพียงแรงสั่นสะเทือนต่อเนื่อง และเงามากมายที่พ่นเปลวเพลิงวูบไหวอยู่กลางอากาศ
จบสิ้นแล้ว กองเรือของเขาคงถูกอีกฝ่ายกำจัดจนหมด
เรือรบสามสิบลำ จะพ่ายแพ้รวดเร็วถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?
สถานการณ์ไม่เปิดโอกาสให้เขาครุ่นคิด เรือรบแล่นเข้ามาในลำน้ำเหยียนโจวมากขึ้นเรื่อยๆ พวกมันค่อยๆ เคลื่อนเข้าสู่ท่า จอดทอดสมออยู่กลางแม่น้ำ ปรับกระบอกปืนใหญ่ แล้วเริ่มยิงถล่มเข้าไปในเมืองลั่วซี
โอตานิ โยชิหรี่ตาลง รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
หากเป็นกำลังเสริมของทัพหลวงต้าเจิ้ง เหตุใดจึงโจมตีโดยไม่แยกแยะ พวกเขาไม่คำนึงถึงพวกเดียวกันในเมืองเลยหรือ?
เหตุใดจึงยังใช้วิธีการรบแบบเดิม?
หรือกองเรือของกองทัพเจิ้นซีกำลังข่มขวัญอยู่เช่นเดิม?
มิใช่เพียงโอตานิ โยชิที่สงสัย ฉวีเหิงเองก็สับสนไม่แน่ใจเช่นกัน
แม้แต่หลินซีเหนียง ผู้นำทัพในศึกครั้งนี้ ยังได้แต่ยิ้มขื่น
นางเป็นแม่ทัพกองเรือ เมื่อไม่มีกองทัพบกมาหนุนช่วย ก็ทำได้เพียงรบเช่นนี้
เมื่อเห็นว่าเมืองลั่วซีใกล้จะถูกโจรสลัดยึดครอง ทัพหลวงต้าเจิ้งกำลังถอยร่นทีละช่วง
ต่อให้นางส่งทหารบนเรือรบทั้งหมดลงไปเสริมกำลัง พลเรือสองสามพันคนก็คงเปลี่ยนสถานการณ์ที่ทัพหลวงต้าเจิ้งกำลังพ่ายแพ้ไม่ได้
ปล่อยให้ทัพหลวงต้าเจิ้งในเมืองพึ่งพาตนเองเถิด
ข้าจะรบเช่นนี้แหละ
ในเมืองมีโจรสลัดอยู่มากเกินไป นางจึงไม่กล้าส่งทหารเข้าไป แต่โจรสลัดนอกเมืองมีไม่มากนัก อิโต นากายะทุ่มกำลังทหารทั้งหมดออกไปแล้ว