ไป่ฟูจ่างเวรยามผู้หนึ่งออกคำสั่งเสียงดังแก่เหล่าทหาร ส่วนตนเองกลับพาคนมุ่งลงไปใต้กำแพงเมือง
ทหาร 50 นายแบ่งเป็นสองแถว ยกทวนยาวขึ้นเล็งไปยังทหารม้าศึก
ไป่ฟูจ่างตะโกนก้อง “ผู้ใด หยุดเดี๋ยวนี้ จงหยุด!”
ทหารที่ควบอยู่หน้าสุดตะโกนตอบ
“หลินเฟิง ถ่งหลิ่งแห่งทหารองครักษ์หลวง นำกำลังออกจากเมือง ขอให้เปิดประตูเมืองทันที อย่าให้การทหารล่าช้า”
ไป่ฟูจ่างผู้นั้นฟังเข้าใจ ทว่ากฎเพิ่งเปลี่ยนไป ถ่งหลิ่งค่ายองครักษ์ใกล้ชิด แม่ทัพสวี่ เคยออกคำสั่งเด็ดขาดว่า หากยังไม่เห็นป้ายเอวกับหนังสือคำสั่งของตน ห้ามเปิดประตูเมืองโดยพลการ
“ผู้ที่อยู่ข้างหน้า จงฟังให้ชัด โปรดแสดงหนังสือคำสั่งของแม่ทัพสวี่ ถ่งหลิ่งค่ายองครักษ์ใกล้ชิด มิฉะนั้นจะเปิดประตูเมืองไม่ได้”
สวี่จิ้นถูกขนาบอยู่กลางกองทหารม้า เมื่อได้ยินทหารผู้นั้นกล่าวเช่นนี้ ในใจก็พลันกระหยิ่มยิ้มย่อง
ใครจะรู้ว่าในชั่วพริบตาถัดมา มีทหารนายหนึ่งยื่นมือกระชากป้ายเอวของเขาออกไป
สวี่จิ้นเบิกตากว้าง อ้าปากเตรียมตะโกน
แต่ในชั่วพริบตาถัดมา ดาบเหล็กกล้าเล่มหนึ่งก็จ่อวาววับอยู่ตรงลำคอ
สวี่จิ้นกลืนถ้อยคำที่กำลังจะตะโกนลงคอ ไม่กล้าส่งเสียง
มีคนยื่นป้ายเอวของสวี่จิ้นให้ทหารรักษาเมือง
ไป่ฟูจ่างผู้นั้นรับไปพินิจอย่างละเอียดด้วยความสงสัย ในใจก็บ่นพึมพำ
เมื่อครู่เหตุใดไม่แสดงออกมาเสียแต่แรก ต้องรอให้ข้าตะโกนถามด้วยหรือ?
แต่กำลังพลฝ่ายตรงข้ามเป็นทหารของหลินเฟิง นับว่าไว้หน้าเขามากพอแล้ว อีกทั้งในมือยังมีป้ายเอวของถ่งหลิ่งค่ายองครักษ์ใกล้ชิด ไม่มีเหตุผลใดให้ปิดประตูไม่ยอมให้ผ่าน
ขณะที่เขากำลังครุ่นคิด หัวหน้ากองทหารม้าอีกฝั่งก็ยกแขนขึ้นแล้ว