ฉินเหมี่ยนกล่าวทันทีว่า “แม่ทัพโปรดวางใจ ข้าจะไปจัดเวรยามเดี๋ยวนี้ เพิ่มการระวังป้องกันเมืองชายแดน ไม่ว่าเป็นผู้ใด หากยังกล้ามาก่อความวุ่นวายอีก ก็สังหารให้สิ้น”
ฉินฟางมิได้แสดงความเห็น เพียงก้มหน้าตั้งใจเขียนรายงาน
โทกุงาวะ นารุชิเงะปีนขึ้นฝั่งได้ในที่สุด
ยามนี้ท้องฟ้าสว่างจ้าแล้ว แสงอาทิตย์อบอุ่นสาดลงบนร่างโทกุงาวะ นารุชิเงะที่อ่อนปวกเปียกไปทั้งตัว
หลังจากว่ายน้ำอย่างสุดกำลังมาตลอดครึ่งคืน แม้โทกุงาวะ นารุชิเงะจะไม่อยากขยับแม้แต่ปลายนิ้ว ทว่าเขากลับอยากจุมพิตหาดทรายใต้ร่างยิ่งนัก
การมีชีวิตอยู่ช่างดีเหลือเกิน ราวกับปีนจากขุมนรกขึ้นสู่โลกมนุษย์ทั้งเป็น แม้ร่างกายจะเต็มไปด้วยบาดแผล ทว่าความเจ็บปวดกลับทุเลาลงมากแล้ว
เขาพักอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดก็ฟื้นเรี่ยวแรงขึ้นมาบ้าง จึงใช้แขนพยุงตัวขึ้น พลางหันไปมองทะเล
ไม่พบผู้ใดอีก
โทกุงาวะ นารุชิเงะไม่รู้สึกประหลาดใจ ท่ามกลางความมืดมิดเช่นนี้ เมื่ออยู่ในทะเลคลื่นซัดไม่รู้จบ ผู้ที่จิตใจอ่อนแอสักหน่อยย่อมไม่มีทางฝืนทนจนขึ้นฝั่งได้ทั้งเป็น
ต่อให้มีร่างกายและจิตใจแข็งแกร่งเช่นเขา สามารถขึ้นฝั่งมาได้ แต่ก็คงหลงทิศทางไปนานแล้ว ไม่รู้ว่าตนอยู่แห่งหนใด
เขาค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง ก่อนหันมองสภาพโดยรอบเพื่อจำแนกว่าตนมาถึงเกาะใดกันแน่
นับจากเริ่มลงทะเลตอนกลางคืนจนถึงยามนี้ ซึ่งดวงอาทิตย์เกือบอยู่เหนือศีรษะแล้ว เป็นเวลาราวสี่ถึงห้าชั่วยาม หากคำนวณจากกำลังวังชาของโทกุงาวะ นารุชิเงะและความเร็วในการว่ายน้ำ เขาน่าจะว่ายมาไกลไม่น้อยกว่าเจ็ดสิบถึงแปดสิบลี้
หลังจากคำนวณในใจเงียบๆ โทกุงาวะ นารุชิเงะก็พบว่าตนน่าจะอยู่บนเกาะตัวจี๋