แม้เรือรบทั้งสองลำนี้จะสร้างขึ้นตามแบบแปลนที่อัตสึมิ ฮารุมิจัดหาให้ ทว่าเมื่อสร้างเสร็จแล้ว สิทธิ์ในการใช้งานและควบคุมเรือก็ล้วนตกเป็นของกองทัพเรือต้าเจิ้ง
ต่อให้อัตสึมิ ฮารุมิเป็นคนเผ่าต้าเหอ ก็ไม่อาจควบคุมเรือรบจากระยะไกลให้เปลี่ยนทิศทางการรบได้กระมัง
อีกทั้งอัตสึมิ ฮารุมิผู้นี้มักแสดงท่าทีอ่อนโยนว่าง่ายมาโดยตลอด สิ่งที่นางทำล้วนเอาอกเอาใจจ้าวเจิงได้ทุกเรื่อง
นางทำให้ฮ่องเต้ชรารู้สึกสบายใจยิ่งนัก ทว่าถึงจะกระสับกระส่ายเพียงใด เขาก็ยังไม่อาจมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับอัตสึมิ ฮารุมิได้
ยิ่งไปกว่านั้น อัตสึมิ ฮารุมิอยู่ในนครหลวงต้าเจิ้งเพียงลำพัง ต่อให้นางคิดทำเรื่องที่เป็นภัยต่อต้าเจิ้ง ก็ย่อมก่อคลื่นลมใหญ่โตมิได้
ดังนั้นจ้าวเจิงจึงไม่กังวลกับการกระทำของสตรีผู้นี้ อีกทั้งไม่จำกัดเรื่องกินอยู่หรือการเดินทางของนาง
เขายังแสดงความใจกว้างและอดทนอยู่ทุกแห่งหน หวังพิชิตใจหญิงงาม หรือให้นางซาบซึ้งจนยอมมอบทั้งกายและใจเข้ามาอยู่ในวังหลังของตน
หลังจ้าวเจิงขึ้นครองราชย์ นิสัยชอบแก่งแย่งชิงดีของเขาก็ผ่อนคลายลงมาก ในแต่ละวันมีทั้งหญิงงามและสุราดี คอยกัดกร่อนความทะเยอทะยานของเขา
ไม่ว่าฝ่ายใดจะเคลื่อนไหวเช่นไร กองเจิ้นเฟิง 400 นายที่หลินเฟิงนำทัพก็ออกจากเขตอำเภอเฟิงผิงแล้ว มุ่งเข้าสู่ที่ราบกว้างใหญ่ระหว่างสองเมืองประจำแคว้น
ฟ้าสางแล้ว พวกเขาควบม้ามาตลอดทั้งคืน ในที่สุดก็รอจนหลินเฟิงออกคำสั่งให้ลงจากหลังม้าพักผ่อน
คนยังพอฝืนต่อได้อีกสักพัก แต่ม้าศึกเหนื่อยล้าอย่างหนัก
ไม่เพียงเหงื่อท่วมกาย แต่ยังสั่นระริกไปทั้งตัว ฟองขาวไหลออกจากมุมปาก