“ชายหญิงย่อมแตกต่างกัน ก็คือมีเพศไม่เหมือนกัน”
จ้าวเทียนอวี๋ดึงสาบเสื้อของตนเบา ๆ
“เฮ้อ ยามนี้ข้าเป็นบุรุษแล้ว เราสองคนก็เหมือนกัน”
หลินเฟิงยังไม่ทันโต้แย้ง นางก็รีบเผยรอยยิ้มประจบ พลางหันไปหาเขา
“หลินเฟิง ผู้อื่นไม่กล้าแต่งกับข้า แล้วเจ้ากล้าหรือไม่?”
หลินเฟิงแยกเขี้ยว ยามนั้นถึงกับพูดไม่ออก
แทบไม่เคยเห็นสตรีในยุคนี้กล้าหาญถึงเพียงนี้ หรือกล่าวอีกอย่างคือหน้าหนาได้ถึงเพียงนี้ แทบไม่เคยพบเห็นมาก่อน
เผยชีอินอาศัยจังหวะรินชาให้จ้าวเทียนอวี๋ เอ่ยเสียงแผ่วว่า
“แม่ทัพของบ่าวไม่มีเรื่องใดที่ไม่กล้าทำเพคะ”
หลินเฟิงรีบตวาด “เจ้าอย่ามาก่อกวน”
เผยชีอินเม้มปากยิ้ม ก้มหน้าถอยไปยืนด้านข้าง
ทว่าจ้าวเทียนอวี๋กลับไม่ยอมปล่อยเขาไป ดวงตางดงามคู่นั้นจ้องหลินเฟิงไม่กะพริบ
“หลินเฟิง เจ้ากล้าหรือไม่กล้ากันแน่?”
“ข้าไม่กล้า องค์หญิงใหญ่ ชาของพระองค์รสชาติดียิ่ง”
จ้าวเทียนอวี๋ไม่รับคำพูดของเขา ยังคงซักถามต่อ
“เพราะเหตุใด?”
หลินเฟิงจำต้องกล่าวอย่างจริงจังว่า
“ข้าไม่คุ้นชินกับหลักการปฏิบัติของตระกูลจ้าว”
“เจ้าสามารถเปลี่ยนแปลงพวกเราได้”
“ข้ากำลังเปลี่ยนอยู่ เพียงแต่...ความขัดแย้งภายในเรื่องนี้เกรงว่าจะใหญ่หลวงยิ่ง”
“ใหญ่เพียงใด?”
หลินเฟิงจิบชา ลิ้มรสหอมกรุ่นที่อบอวลอยู่ระหว่างริมฝีปากและฟันอย่างละเอียด
“พรุ่งนี้เจ้าก็จะรู้”
“หลินเฟิง เจ้าคิดจะเปลี่ยนอำนาจของราชวงศ์หรือ?”
หลินเฟิงส่ายหน้า “หากจะเปลี่ยนอำนาจของพวกเจ้า เกรงว่าวิธีการคงไม่อ่อนโยนเช่นนี้”
“เช่นนั้นเจ้าคิดจะเปลี่ยนสิ่งใด?”
“ระบบ”
จ้าวเทียนอวี๋ขมวดคิ้วครุ่นคิด ก่อนจะส่ายหน้า
“ข้าไม่สนใจเรื่องนี้ เพียงอยากรู้ว่าพี่ชายข้าจะยังเป็นฮ่องเต้ต่อไปได้หรือไม่?”