เผยชีอินยื่นมือช่วยอัตสึมิ อากิยามะจัดผมเผ้าที่ยุ่งเหยิง เผยให้เห็นใบหน้าทั้งหมด
เห็นอัตสึมิ อากิยามะหลับตาแน่น มุมปากเม้มเป็นเส้นตรง
“เอ๊ะ พูดภาษาต้าจงได้หรือไม่?”
เผยชีอินตบแก้มอัตสึมิ อากิยามะเบา ๆ พลางถาม
หลินเฟิงโบกมือ “พาตัวนางลงไปก่อน คุมขังให้ดี ค่อยสอบสวนภายหลัง”
การเก็บกวาดสนามรบยังไม่เสร็จสิ้น จึงไม่มีเวลามาสนใจเรื่องนี้
อีกอย่าง หลินเฟิงอยากถามนางตามลำพังว่าอัตสึมิ ฮารุมิไปอยู่ที่ใดกันแน่
ความทรงจำในคืนนั้น แม้จะผ่านมานานแล้ว แต่ยังคงฝังลึกอยู่ในใจของหลินเฟิง
เผยชีอินรู้ดีว่าสตรีผู้นี้ร้ายกาจ แม้ร่างกายจะบาดเจ็บ ก็ยังประมาทฝีมือของนางไม่ได้
“เปลี่ยนเป็นโซ่เหล็ก แล้วใส่คาครั้งใหญ่อีกชั้น”
ยามนี้นางไม่กล้าประมาทอีกต่อไป การสงสารสตรีที่โหดเหี้ยมและมีฝีมือสูงเช่นนี้ ย่อมเป็นการทำร้ายพวกเดียวกันเอง
องครักษ์ที่อยู่ข้าง ๆ เข้ามา ก่อนหามอัตสึมิ อากิยามะมุ่งหน้าไปยังเมืองฝูหนิง
“ระวังให้ดี สตรีผู้นี้ร้ายกาจ”
เผยชีอินเอ่ยเตือนจากด้านหลัง
เฉียวจวี้ซานชักดาบตรงออกมาจากกายอีกเล่ม แล้วยื่นให้หลินเฟิง
“พี่ใหญ่ ยังมีดาบของนางด้วย ฟันเกราะเหล็กขาดได้ คมกริบยิ่งนัก”
หลินเฟิงยื่นมือรับดาบตรงมา แล้วพินิจอย่างละเอียดท่ามกลางแสงตะวัน
เขาหลงใหลอาวุธเย็นมาแต่กำเนิด ไม่ได้ใส่ใจว่าใครเป็นผู้สร้างอาวุธชิ้นนี้
ต้องรู้ก่อนว่า เหล็กกล้าของกองทัพเจิ้นซีในยามนี้เป็นโลหะที่แข็งแกร่งที่สุด ทว่าใช่ว่าจะไม่มีเทคโนโลยีถลุงโลหะที่เหนือกว่า
บางทีพวกเขาอาจสร้างอาวุธชั้นดีได้ ถึงขั้นดีกว่าเหล็กกล้าของตนเสียอีก
แต่เหล็กกล้าชั้นยอดที่ผลิตได้เป็นจำนวนมากนั้น มีเพียงกองทัพเจิ้นซีแห่งเดียวเท่านั้น