หลินเฟิงเบี่ยงกายหลบให้ไอเย็นเยียบสายนั้นเฉียดผ่าน ก่อนหมุนตัวกลับไปจ้องหญิงสาวที่ไล่ตามมาจนถึงเบื้องหน้า
หญิงสาวชะงักฝีเท้าด้วยความตะลึง นางถึงกับหลบกระบวนสังหารที่หมายเอาชีวิตของตนได้ ในใต้หล้านี้ ยอดฝีมือเช่นนี้มีอยู่ไม่มากนัก
ทั้งสองอยู่ห่างกันเพียงสามก้าว ต่างไม่ลงมืออีก เพียงประเมินอีกฝ่ายเงียบ ๆ
หลินเฟิงต้องการรู้ว่าแท้จริงแล้วคนผู้นี้เป็นพวกใด
ส่วนหญิงสาวกำลังครุ่นคิดว่าจะรับมือการโต้กลับของเขาอย่างไร
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร?”
หลินเฟิงนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถามขึ้นกะทันหัน
หญิงสาวผู้ผ่านโลกีย์ยิ้มแย้มขึ้นมา
“ข้าน้อยเพียงนึกแค้นที่ท่านไม่ยอมทำการค้า จะรู้ได้อย่างไรว่าท่านเป็นใคร”
“บัดนี้พูดเช่นนี้ ยังมีความหมายหรือ?”
สีหน้าของหญิงสาวพลันเคร่งขรึม นางเปลี่ยนจากท่าทีเย้ายวน กลับเผยความสุขุมและสง่างามออกมา
หลินเฟิงลอบทอดถอนใจ ฝีมือเปลี่ยนสีหน้าของนางช่ำชองถึงขั้นไร้ที่ติ
“ใคร ๆ ต่างกล่าวกันว่าผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งต้าจงรับมือยาก ข้ายังไม่เชื่อ ที่แท้ก็เป็นความจริง”
หลินเฟิงยิ้ม “ที่แท้ก็เป็นนักฆ่าจากมืดฟ้ามัวดินนี่เอง ไม่ทราบว่าเจ้ามีนามว่าอะไร?”
“ชื่อสำคัญนักหรือ?”
“ย่อมไม่สำคัญแล้ว ภารกิจล้มเหลว เกรงว่าคงไม่มีโอกาสมีชีวิตอยู่ในโลกนี้กระมัง”
“ท่านเข้าใจเรื่องนี้กระจ่างยิ่ง คนอื่นเตือนข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าอย่ารับงานนี้ แต่ข้ากลับดึงดันจะมา จึงได้เห็นยอดฝีมือที่แท้จริงกับตาตนเอง”
หลินเฟิงพยักหน้า เอื้อมมือคว้าปืนลูกโม่ขึ้นมา เล็งไปยังหญิงสาวและกำลังจะเหนี่ยวไก
“ช้าก่อน ท่านฟังข้าพูดอีกสักประโยคได้หรือไม่?”