เมื่อทุกคนตั้งสติได้บ้างแล้ว หลินเฟิงจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“พวกท่านไม่ต้องประหลาดใจไป ข้าไม่ได้เสียสติ ลองคิดดู หากนำอ่างเหล็กใบใหญ่ใบหนึ่งไปวางลงในน้ำ มันจะจมหรือไม่?”
เหมาซานฉุยถามอย่างงุนงง “อ่างไม้ย่อมไม่จมแน่ แต่เป็นอ่างเหล็ก...ผู้ใดเล่าจะเคยลอง?”
หลินเฟิงลุกขึ้นเดินไปยังโต๊ะที่ทุกคนกำลังนั่งล้อมอยู่ แล้วชี้ไปยังแผ่นภาพแบบที่กางอยู่บนโต๊ะ
“นี่คือเรือรบเหล็กที่ข้าออกแบบไว้ ตัวเรือหล่อขึ้นจากเหล็กทั้งหมด”
ฉู่เถี่ยจู้จึงได้เข้าใจ เขาขมวดคิ้วมองแผ่นภาพแล้วถามว่า
“จะทำอย่างไรให้แผ่นเหล็กสองแผ่นเชื่อมติดกัน ทั้งยังไม่ให้น้ำรั่วเข้าไปได้?”
หลินเฟิงชื่นชมฉู่เถี่ยจู้ในข้อนี้ เขาสามารถปรับตัวเข้ากับแนวคิดสิ่งใหม่ได้อย่างรวดเร็ว จึงมองเห็นหัวใจสำคัญของเรื่อง
“ถามได้ดี เรื่องนี้ต้องกล่าวถึงการเชื่อมเหล็กเสียแล้ว ดูตรงนี้ นี่คือคบเพลิงเชื่อมที่ข้าออกแบบ ใช้เชื่อมเหล็กสองชิ้นให้ติดเป็นชิ้นเดียวกัน”
ฉู่เถี่ยจู้กับเซี่ยอวี้เป่าต่างโน้มศีรษะเข้าไปใกล้แผ่นภาพแทบจะพร้อมกัน เพ่งมองภาพวาดแต่ละภาพอย่างละเอียด พร้อมขบคิดถึงหลักการเบื้องหลัง
ชางหลางตอบสนองได้ว่องไวเช่นกัน “ท่านอ๋อง เรือรบเหล็กหนักถึงเพียงนี้ หากอาศัยแรงคนเหยียบใบจักรขับเคลื่อน เกรงว่าผลจะไม่ดีนัก”
หลินเฟิงยิ้ม พลางเลื่อนนิ้วไปทางซ้าย
“ดูตรงนี้ ภาพกองนี้ข้าตั้งชื่อให้มันว่าเครื่องจักรไอน้ำ”
ทุกคนต่างมีสีหน้างุนงง
เหมาซานฉุยถามอย่างไม่เข้าใจ “ท่านอ๋อง ท่านจะนึ่งไก่อันใดหรือ?”
“เขียนอยู่ตรงนี้ เครื่องจักรไอน้ำ ใช้ไอร้อนขับเคลื่อนเรือรบ ไม่เพียงรวดเร็ว แต่ยังมีกำลังมากด้วย”