ชาวเผ่าเที่ยเจินถูกถอดเสื้อผ้าออกทีละคน แล้วนำไปสวมให้ทาสต้าจงที่ยังเปลือยกายอยู่
จากนั้นก็ใช้โซ่ตรวนล่ามคอ ข้อมือ และข้อเท้าของพวกเขาไว้
ร่างของชาวเที่ยเจินพลันค้อมงอลง ไม่อาจยืดหลังให้ตรงได้เลย
หลินเฟิงยืนอยู่ตรงประตูเมือง มองภาพเบื้องหน้า
“เฉิงเหลียง ไปบอกจ้าวซั่ว อย่าให้พวกเขาถอดเสื้อผ้าจนหมด โดยเฉพาะสตรี”
หลินเฉี่ยวเม่ยก่นด่าเช่นกัน “เจ้าหนุ่มสารเลวนี่ กำลังกลั่นแกล้งคนอยู่หรือ”
เฉิงเหลียงรีบควบม้าออกไป
นโยบายของหลินเฟิงคือให้รวบรวมชายฉกรรจ์ชาวเผ่าเที่ยเจินไว้ หลังจากล่ามโซ่พวกเขาแล้ว
จากนั้นจึงส่งคนพาพวกเขาไปขุดคลองที่เมืองหยินโจวของซีเซี่ย
งานขุดคลองมีปริมาณมหาศาล เขาไม่มีความสามารถสร้างเครื่องจักร จึงต้องอาศัยแรงงานคนล้วน ๆ ต่อให้ต้องใช้คนมากเพียงใดก็ไม่ถือว่าเกินจำเป็น
ส่วนสตรีจะถูกส่งไปยังเขตเจิ้นซี และขึ้นทะเบียนเป็นไพร่ชั้นต่ำ ไม่ได้รับสิทธิประโยชน์ใด ๆ เช่นเดียวกับสามัญชน
หากมีผู้ยินดีรับพวกนางกลับบ้าน ก็สามารถให้กำเนิดบุตรและสืบทอดวงศ์ตระกูลได้
ลูกหลานของพวกนางสามารถพ้นจากทะเบียนไพร่ชั้นต่ำ
หลินเฉี่ยวเม่ยไม่เข้าใจ จึงขมวดคิ้วถาม
“พี่ชาย ท่านพาสตรีเที่ยเจินกลับไปเช่นนี้ มิทำให้ทุกอย่างปั่นป่วนหรือ”
“จะปั่นป่วนได้อย่างไร เขตเจิ้นซีกำลังขาดแคลนสตรี หากไม่มีประชากร การพัฒนาก็เชื่องช้าเกินไป”
“แต่ว่า...เด็กที่พวกนางให้กำเนิดจะนับเป็นอะไร”
หลินเฟิงยิ้ม “วางใจเถิด ลูกครึ่งย่อมฉลาดและงดงามยิ่งกว่า”
หลินเฉี่ยวเม่ยมีสีหน้างุนงง “อะไรนะ ลูกครึ่งหรือ”
หลินเฟิงเหลือบมองน่าหลานที่อยู่ข้างกาย
เขาโบกมือ “เอาละ ไปทำธุระของเจ้าเถิด ถึงเวลานั้นเจ้าก็จะรู้เอง”