หลินเฟิงเขียนไปได้ครู่หนึ่ง พลันเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นในใจ จึงเงยหน้ามองหลี่ซินเหยียนอย่างสงสัย
“หลี่เหยียน ข้าเคยพบเจ้าที่ไหนมาก่อนหรือไม่?”
หลี่ซินเหยียนเอียงศีรษะอย่างซุกซน
“หรือจะเป็นในความฝันเล่า ท่านแม่ทัพ?”
หลินเฟิงพลันนึกถึงคนหนุ่มสาวในชาติก่อน จึงรู้สึกราวกับถูกหยอกเย้า
เขาลูบคาง ใบหน้าเจือแววขบขัน
“หลี่เหยียน ข้าเดาว่าฐานะของเจ้าไม่ธรรมดา และเจ้าก็คงไม่ได้ชื่อเช่นนี้ด้วย”
“ด้วยสติปัญญาของท่านแม่ทัพหลิน ย่อมเดาฐานะของข้าออกเป็นแน่”
ใบหน้างามของหลี่ซินเหยียนเผยความอ่อนหวานเย้ายวน
หลินเฟิงขมวดคิ้ว นึกทบทวนอย่างละเอียด ทว่าท้ายที่สุดก็ยังจำไม่ได้ว่าเคยพบสตรีงดงามถึงเพียงนี้ที่ใด
“ข้าแพ้แล้ว จงบอกจุดประสงค์ที่เจ้ามาที่นี่มาเถิด”
ใบหน้าหลี่ซินเหยียนแดงระเรื่อ หัวใจเต้นรัว
เพื่อความฝันของตน นางได้ทุ่มสุดตัวจนมาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่มีทางให้ถอยกลับอีก
ด้วยฐานะของหลี่ซินเหยียนในต้าจง นางควรได้รับการเรียกขานว่าองค์หญิงจวิ้นจู่ เป็นหลานสาวแท้ ๆ ของจักรพรรดิซีเซี่ย
ดังนั้นในเรื่องฐานะ หลี่ซินเหยียนจึงไม่ได้ใส่ใจกับคำเรียกขานระหว่างทั้งสอง
“หลินเฟิง หากข้าบอกว่ามาเพื่อท่าน ท่านจะเชื่อหรือไม่?”
หลี่ซินเหยียนไม่กล้ามองหลินเฟิง ก้มหน้ารอคำตัดสิน
หลินเฟิงยิ่งสนใจขึ้นไปอีก สตรีผู้นี้กล้าเรียกชื่อเขาตรง ๆ ฐานะย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
ยิ่งดูจากสีหน้าแล้ว ท่าทางนั้นช่างเหมือนสาวน้อยกำลังมีใจให้บุรุษอย่างแท้จริง
“ก่อนหน้านี้เจ้าเคยรู้จักข้าหรือ?”
หลี่ซินเหยียนส่ายหน้า ล้วงกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากถุงผ้า แล้วชูขึ้นให้หลินเฟิงดู