เสียงเช่นนี้พวกเขาล้วนคุ้นเคยเป็นอย่างดี นั่นคือเสียงปืนลูกซองของกองทัพเจิ้นซี
ทันใดนั้นเสียงระเบิดก็ดังขึ้นอีกครั้ง ตามด้วยเสียงปืนที่รัวต่อเนื่อง ดึงดูดโจรสลัดทั้งหมดให้มุ่งไปทางนั้น พวกมันเริ่มเปลี่ยนทิศทางและไปรวมตัวกันที่นั่น
“เป็นผู้ใด?”
ทั้งสามส่ายหน้าพร้อมกัน แววตาฉายความสับสน
เป็นคนของกองทัพเจิ้นซี แต่ที่นี่จะมีผู้ใดปรากฏตัวได้เล่า?
“หรือท่านอ๋องจะมาช่วยพวกเรา?”
ยามนี้ไม่มีเวลาให้คาดเดา ต้องไม่ปล่อยให้การช่วยเหลือจากพวกพ้องสูญเปล่า
เผยชีอินพบว่าในที่สุดทางด้านตะวันตกก็เกิดช่องว่าง จึงยกมือส่งสัญญาณ ก่อนหันกายพุ่งไปทางตะวันตก
ทั้งสองตามนางไปติด ๆ ไม่ห่างแม้แต่ก้าวเดียว
ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงเมืองอำเภอแห่งหนึ่ง ตามแผนที่ ที่นี่คืออำเภอถังกู๋ริมแม่น้ำเหยียนถง ตัวเมืองตั้งอยู่ชิดริมแม่น้ำ
ยามนี้ที่นี่เป็นเมืองร้าง ไม่รู้ว่าถูกโจรสลัดยึดครองแล้วหรือไม่
เมื่อเข้าใกล้กำแพงเมือง พวกเขาพบว่าทั้งบนกำแพงและภายในเมืองไร้ความเคลื่อนไหว เห็นได้ชัดว่าโจรสลัดยังมาไม่ถึงที่นี่
เผยชีอินกล่าวเสียงเบาว่า “ฟ้าใกล้สางแล้ว พวกเราเข้าเมืองไปก่อน อาศัยสิ่งปลูกสร้างหลบซ่อนจากโจรสลัด ย่อมดีกว่าอยู่กลางทุ่งโล่งโดยไม่มีที่กำบังในยามกลางวันแสก ๆ”
ทั้งสองไม่มีข้อโต้แย้งต่อการตัดสินใจของนาง รู้ดีว่าในบรรดาพวกเขาสามคน เผยชีอินเฉลียวฉลาดที่สุด ไหวพริบเหนือกว่าพวกเขามาก
ภายในเมืองอำเภอถังกู๋ทรุดโทรมอย่างยิ่ง ดูแล้วคงไม่มีผู้ใดเข้าออกทำกิจกรรมที่นี่มานานแล้ว
หลังจากเข้าเมือง ทั้งสามก็เลือกเรือนหลังหนึ่งตรงมุมเมือง แล้วหลบเข้าไป
ขบวนรถของอัครมหาเสนาบดีที่เดินทางฝ่าความมืดอย่างยากลำบาก ต้องหยุดชะงักเพราะรถหลายคันตกหลุม อีกทั้งระหว่างทางยังมีโจรสลัดปรากฏตัวเป็นระยะ แม้พวกมันจะลาดตระเวนอยู่โดยรอบเป็นกลุ่มเล็ก ๆ สร้างแรงกดดันให้ขบวนรถอยู่บ้าง แต่ท้ายที่สุดทั้งขบวนก็ไม่อาจเดินทางต่อได้