เฉิงเหลียงรู้จักคนเหล่านี้ดี อ๋องรุ่ยไม่ต้องพูดถึง ถูกขังเดี่ยวอยู่ในกรงนักโทษคันหนึ่ง บนหลังคากรงโผล่ให้เห็นเพียงศีรษะ แม้จะพยายามปกปิดอย่างสุดกำลัง แต่ก็ไม่อาจหันตัวหรือก้มหน้าได้เหมือนคนอื่น
ยังดีที่หลายวันมานี้ถูกแดดเผาฝนสาดจนดูย่ำแย่ไม่น้อย หนวดเครารุงรัง ใบหน้าคล้ำดำ หากไม่ใช่คนที่คุ้นเคยกันดีจริง ๆ ก็คงจำไม่ได้
ครั้นเฉิงเหลียงขยับเข้าไปดู อ๋องรุ่ยก็ได้แต่หลับตาแสร้งทำเป็นตาย
ยังมีแม่ทัพใหญ่จ้าวเหวินเทียนกับฮู่ปู้ซื่อหลางหลิ่นชางสือที่เฉิงเหลียงคุ้นเคยเป็นอย่างดี คนทั้งสองล้วนเป็นผู้ที่เขาจับกุมและส่งเข้าคุกด้วยมือตนเองในครานั้น
บัดนี้กลับกลายเป็นนักโทษอีกครั้ง ไม่รู้ว่าในใจรู้สึกเช่นไร
เฉิงเหลียงไล่มองไปทีละคน ทุกคนล้วนหลับตาสนิท ใช้ผมยาวยุ่งเหยิงปิดบังใบหน้า เงียบสงัดไร้ชีวิตชีวา
เฉิงเหลียงเดินวนอยู่ระหว่างกรงนักโทษครู่ใหญ่ แต่ไม่มีใครเอ่ยกับเขาสักคน
แม้จะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ พวกเขาก็ยังเป็นบุคคลที่มีฐานะและศักดิ์ศรี หน้าตาสำคัญยิ่งนัก อย่างไรก็ต้องรักษาท่าทีไว้ให้ได้
เฉิงเหลียงแค่นหัวเราะ ก่อนหมุนตัวจะจากไป
“แม่ทัพเฉิง โปรดรอก่อน”
ในที่สุดก็มีคนทนไม่ไหว เอ่ยเรียกขึ้นมา
เฉิงเหลียงยิ้มพลางหันกลับไป มองคนผู้หนึ่งในกรงนักโทษ
คนผู้นี้ก็ถูกขังเดี่ยวอยู่ในกรงนักโทษคันหนึ่ง เห็นได้ชัดว่ามีฐานะสำคัญ
เฉิงเหลียงย่อมรู้จัก เขาคือหม่าปู้เซวียน ถ่งหลิ่งทหารองครักษ์หลวงแห่งต้าจง
หม่าปู้เซวียนหน้าหนาไม่น้อย แม้ใบหน้าจะดำคล้ำและไม่กล้าสบตาเฉิงเหลียง แต่ก็ยังฝืนเอ่ยปากพูด
“แม่ทัพเฉิง จะปล่อยพวกข้าออกมาก่อนได้หรือไม่?”