หลินเฟิงขมวดคิ้ว “ข้าต้องไปจัดการนักพรตหญิงผู้นั้น นางเป็นภัยคุกคามใหญ่หลวงที่สุด หากนางยังอยู่ ข้าก็กินไม่ได้นอนไม่หลับ”
เผยชีอินพลันมีสีหน้าเคร่งขรึม
“นางเก่งกาจถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”
“เก่งกว่าที่เจ้าคิดเสียอีก นางแทบไม่ใช่มนุษย์ด้วยซ้ำ”
เผยชีอินมองหลินเฟิงอย่างไม่ค่อยเชื่อ
“คำพูดนี้ดูเหมือนพวกเขาใช้พรรณนาตัวท่านมิใช่หรือ เหตุใดจึงนำมาใช้กับนักพรตหญิงผู้นั้นได้เล่า?”
หลินเฟิงโบกมือ “เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน เจ้าส่งคนไปสืบดูว่านักพรตหญิงผู้นั้นไปที่ใด แล้วรายงานข้าทันที”
เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง “หงเซียวเล่า? พบตัวหรือยัง?”
สีหน้าเผยชีอินหม่นหมองลงเล็กน้อย
“ยังไม่พบ หายไปอย่างไร้ร่องรอยกะทันหันเช่นเดียวกับท่าน”
“ส่งคนตามหาต่อไปจนกว่าจะได้ข่าวแน่ชัด แล้วรายงานข้าเป็นคนแรก”
เผยชีอินรับคำ พลางหันกายเดินออกไป ถามระหว่างทางว่า
“ท่านจะไปที่ใด?”
“ข้าจะพักอยู่ในบ้านก่อน ถือเสียว่าเป็นการจัดเวรอารักขาตามที่เจ้าวางไว้”
เผยชีอินขานรับ ก่อนเดินออกจากประตูห้องไป
ยามนี้หลินเฟิงกระหายจะประมือกับนักพรตหญิงยิ่งนัก ประการแรกเพื่อพิสูจน์ผลจากการเก็บตัวฝึกฝนในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ประการที่สองคือจำต้องกำจัดคมดาบที่แขวนค้างอยู่เหนือศีรษะ
หลินเฟิงไม่ใส่ใจกับสถานการณ์ในนครหลวง กองทัพเจิ้นซีถูกทางราชสำนักแยกออกจากทหารองครักษ์หลวง ก็ไม่ได้ทำให้เขาสูญเสียสิ่งใด
หลินเฟิงเชื่อว่าหูจิ้นไฉจะจัดการสถานการณ์เบื้องหน้าได้ ขอเพียงรักษากองทัพเจิ้นซีมิให้เสียหาย ต่อให้นครหลวงถูกกองทัพกบฏยึดครอง ก็ไม่เกี่ยวข้องกับหลินเฟิงผู้นี้