“พวกเราเป็นทหารองครักษ์หลวงแห่งต้าจง คนเหล่านี้ล้วนเป็นครอบครัวของทหารองครักษ์หลวง ถูกกองกบฏบีบให้มาถึงที่นี่ พี่น้องกองทัพเจิ้นซี โปรดช่วยชีวิตพวกเขาด้วย ครอบครัวของพวกเขาไม่มีความผิด...”
ฉุยอิ๋งหยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมาจ่อดวงตา มองไปยังที่ไกล
กองกบฏห้าพันนายแบ่งออกเป็นหลายขบวน กำลังเผชิญหน้ากับทหารองครักษ์หลวงแห่งต้าจง อีกเพียงชั่วครู่ก็จะเข้าปะทะกัน
ฉุยอิ๋งมองชาวบ้านที่กำลังโขกศีรษะร่ำไห้อ้อนวอนอีกครั้ง แววตาร้อนรนสิ้นหวังเช่นนั้นมิใช่สิ่งที่เสแสร้งขึ้นมาได้
“ส่งคนไปแจ้งให้ทัพหลวงต้าเจิ้งถอยกลับไป ชาวบ้านทั้งนั้น อย่าให้ผู้บริสุทธิ์ต้องบาดเจ็บล้มตาย”
ฉุยอิ๋งตัดสินใจช่วยคนเหล่านี้ไว้
ในเมื่อเป็นชาวบ้าน พวกเขาก็คือกำลังคนและทรัพย์สิน
หลินเฟิงเคยบอกนางไว้เช่นนี้
เรือรบลำหนึ่งหย่อนเรือลำเล็กลงจากกราบเรือ ทหารสามนายพายเรือมุ่งหน้าไปยังฝั่งแม่น้ำ
ชื่อเสียงของกองทัพเจิ้นซีนั้นโด่งดังยิ่ง อีกทั้งเรื่องเล่าขานเกี่ยวกับเรือรบของพวกเขาก็มีมากมาย
การต่อสู้ระหว่างทหารองครักษ์หลวงแห่งต้าจงกับทัพหลวงต้าเจิ้งจึงหยุดลงชั่วคราว
ทั้งสองฝ่ายต่างรอให้คนจากกองทัพเจิ้นซีมาถึง แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะดำเนินการต่อไปอย่างไร
เรือลำเล็กเทียบท่า ทหารกองทัพเจิ้นซีสามนายขึ้นมาบนฝั่ง จากนั้นมีนายทหารองครักษ์หลวงชั้นผู้น้อยออกมาต้อนรับ ก่อนพาพวกเขาไปหาเซี่ยหู่ไค
เซี่ยหู่ไคมีสีหน้าตื่นเต้น ประสานมือคำนับแล้วกล่าวว่า
“พี่ทั้งสาม ข้าคือเซี่ยหู่ไคแห่งทหารองครักษ์หลวง ได้รับคำสั่งให้คุ้มกันชาวบ้านเหล่านี้มาขอความคุ้มครองจากกองทัพเจิ้นซี โปรดช่วยพวกเขาด้วยเถิด”