หลินเฟิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง “เจ้าสามารถขยายกิจการออกไป อย่าจำกัดอยู่เพียงเขตเจิ้นซี ต้องมองการณ์ไกลกว่านี้”
“ขอรับ ท่านแม่ทัพ”
“เจ้าต้องเข้าใจว่า สิ่งที่พวกเราทำคือการนำจากราษฎรมาใช้เพื่อราษฎร เป็นงานที่ทำให้ทุกคนมั่งคั่งขึ้น ความคิดต้องไม่คับแคบ”
จูเจี๋ยยิ้มกล่าว “ท่านแม่ทัพวางใจเถิด เช่นเดียวกับโครงการชลประทานของท่าน เป็นโครงการที่เกื้อกูลคนทั้งปวง ไม่มีความเห็นแก่ตัวแม้แต่น้อย”
หลินเฟิงยิ้ม เขารู้ว่าเด็กคนนี้เข้าใจเรื่องนี้ และเข้าใจหลักการเบื้องหลังอย่างแท้จริง
“ดี ไปเถิด ระวังความปลอดภัยด้วย”
จูเจี๋ยลุกขึ้นยืนตรง “ขอรับ ท่านแม่ทัพ!”
เมื่อเห็นจูเจี๋ยจากไป เฉิงเหลียงจึงหันกายเดินเข้าไปในห้อง
“ท่านแม่ทัพ มีข่าวจากเมืองชายแดนว่า คณะทูตซีเซี่ยมาถึงแล้ว กำลังพักฟื้นกำลังอยู่ที่เมืองชายแดน”
“มาเร็วทีเดียว ดูท่าพวกเขาคงต้องการเป็นพันธมิตรกับพวกเรา และเริ่มค้าขายระหว่างสองฝ่ายเป็นอย่างยิ่ง”
หลินเฟิงลูบคางพลางกล่าวเสียงขรึม
เฉิงเหลียงงุนงง “ท่านแม่ทัพ พวกเราจะทำการค้ากับซีเซี่ยหรือขอรับ?”
“แน่นอน ความแตกต่างทางภูมิประเทศทำให้มีกำไรงาม การค้านี้มีอนาคตยิ่งนัก”
เฉิงเหลียงทำได้เพียงพยักหน้ารับ
“เมื่อท่านแม่ทัพบอกว่าคุ้มค่า ย่อมมีผลประโยชน์ให้คว้าแน่ ฮิ ๆ”
หลินเฟิงเหลือบมองเขา “เฉิงเหลียง ตอนที่เจ้าติดตามตู้ลี่เซิ่งไป เคยเห็นทะเลสาบกว้างใหญ่จริงหรือ?”
เฉิงเหลียงรีบพยักหน้า “ขอรับท่านแม่ทัพ ตอนนั้นข้าเห็นผืนน้ำกว้างใหญ่ไพศาลอย่างชัดเจน”
“อยู่ห่างจากชายแดนเท่าไร?”
เฉิงเหลียงขมวดคิ้วคำนวณ “ตอนนั้นข้ามัวแต่จดจ่ออยู่กับตู้ลี่เซิ่ง หลังข้ามชายแดนไปแล้ว น่าจะวิ่งต่ออีกราวสองชั่วยามขอรับ”
หลินเฟิงคำนวณดู ตอนนั้นทุกคนควบม้าเต็มฝีเท้า จึงนับเป็นเวลาสองชั่วยาม