เมื่อเผชิญหน้ากับกำแพงเมืองสูงตระหง่านของเมืองตานโจว ทั้งสองต่างจนปัญญาจะยึดเมืองได้ ทำได้เพียงเผชิญหน้ากับโจรสลัดชั่วคราว รอรับคำสั่งล่าสุดจากหลินเฟิง
เรือเจิ้นซีหมายเลขสองทอดสมออยู่ริมฝั่งแม่น้ำ ห่างจากท่าเรือเมืองตานโจว 30 ลี้
หลินเฟิงกับเฉาฉู่หาง ผู้เป็นกัปตันเรือ ยืนอยู่บนหอเรือ ใช้กล้องส่องทางไกลสังเกตการณ์ที่ท่าเรือ
ยังต้องรอข่าวกรองอย่างละเอียดจากกองทหารม้าสอดแนมของเว่ยเป้า นี่จึงเป็นเหตุผลที่หลินเฟิงยังไม่มีแผนดำเนินการขั้นต่อไป
“ท่านอ๋อง ใช้วิธีเดิมเถิด ระเบิดเรือของพวกมัน บีบให้โจรสลัดถอนกำลังออกจากเมืองฝูหนิงก็สิ้นเรื่อง”
หลังสังเกตการณ์ผ่านกล้องส่องทางไกลอยู่ครู่หนึ่ง เฉาฉู่หางก็เอ่ยขึ้น
หลินเฟิงครุ่นคิดก่อนกล่าวว่า “พวกเราเคยระเบิดเรือพวกมันไปครั้งหนึ่งแล้ว คาดว่าโจรสลัดคงเตรียมวิธีป้องกันไว้ หากลงน้ำเข้าใกล้เรืออีก เกรงว่าจะเสี่ยงเกินไป”
เฉาฉู่หางกล่าวอย่างมั่นใจ “ท่านอ๋อง พวกเรามีเครื่องมือใต้น้ำ หน่วยผีน้ำไร้เทียมทานใต้ผิวน้ำ เหตุใดต้องกลัววิธีป้องกันของพวกมันด้วย”
“การโจมตีโดยไม่ให้ตั้งตัวต่างหากคือหนทางที่ถูกต้อง ข้ายอมรับความสูญเสียของทหารมากเกินไปไม่ได้”
เฉาฉู่หางทอดถอนใจ “ทั่วหล้านี้ มีเพียงท่านอ๋องที่เห็นค่าชีวิตของเหล่าทหาร การได้ติดตามท่านอ๋องออกรบ นับเป็นเกียรติสูงสุดในชีวิตของข้าน้อย”
เย่เหลียงไฉเอ่ยขึ้นจากด้านข้าง “รักษาชีวิตทหารไว้ได้ก็จริง แต่ต้องใช้ทรัพย์สินจำนวนมากมาชดเชย”
หลินเฟิงส่ายหน้า “พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่า สิ่งที่ล้ำค่าที่สุดในโลกนี้คือคน หากไร้ผู้คนแล้ว จะพูดถึงสิ่งอื่นได้อย่างไร”
ทุกคนต่างเงียบงันแล้วพยักหน้า
“รอข่าวจากทหารม้าสอดแนม ยืนยันตำแหน่งเรือรบได้เมื่อใด พวกเราจะอาศัยระยะยิงที่เหนือกว่าของปืนใหญ่ ระดมยิงไล่ไปทีละแนว จนกว่าจะบีบให้พวกมันถอนออกจากลำน้ำตอนใน”