ไป๋เยว่ซีทอดถอนใจอยู่ในใจ เฮ้อ สุดท้ายก็ยังเอาชนะเล่ห์เหลี่ยมของปีศาจตนนี้ไม่ได้
นางจัดหลินเฟิงไว้ในหมู่สิ่งที่มิใช่มนุษย์ไปแล้ว
ตั้งแต่ก้าวเข้าสู่ยุทธภพ นางเคยต้องกล้ำกลืนความอัปยศเช่นนี้เสียที่ไหน มีแต่คอยวางแผนเล่นงานผู้อื่นมาโดยตลอด
ไม่เคยถูกบดขยี้จนหมดทางสู้ในเรื่องสติปัญญาเช่นนี้มาก่อน
เห็นอยู่แล้วว่าแม่น้ำอยู่ห่างไปเพียงสามถึงห้าก้าว ขอเพียงกระโจนครั้งเดียวก็ลงน้ำได้
แต่เพียงสามถึงห้าก้าวนี้กลับกลายเป็นปราการสวรรค์ที่ขวางทางสู่อิสรภาพของนาง
หลินเฟิงค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน แล้วเดินเข้าไปหาไป๋เยว่ซีสองก้าว
“เหนียงเหนียงไป๋ใช่หรือไม่ เป็นผู้ก่อตั้งสมาคมผ้าโพกหัวดำ ทั้งยังเป็นพระแม่ของสมาคมผ้าโพกหัวดำ เหตุใดจึงมีสภาพเช่นนี้เล่า?”
ยามนี้ไป๋เยว่ซีสวมกระโปรงผ้าหยาบ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าเปรอะเปื้อน สวมรองเท้าผ้าสีดำปะชุนคู่หนึ่งด้วยเท้าเปล่า
บนแขนยังหิ้วตะกร้าไม้ไผ่ ซึ่งข้างในมีมีดฟืนเล่มหนึ่ง
“หลินเฟิง อย่ามาหยอกล้อข้า เจ้าและข้ามีจุดยืนทางการเมืองต่างกัน กล้าให้ข้ากลับไป แล้วต่อสู้ชิงชัยกันในสนามรบอย่างแท้จริงหรือไม่?”
หลินเฟิงหัวเราะ “หากข้ายอมให้เจ้าจากไป มิกลายเป็นเจ้าหลอกข้าหรอกหรือ?”
มือขวาของไป๋เยว่ซีจับด้ามมีดฟืนแน่น
“กล้าสู้พนันกับข้าสักคราหรือไม่?”
หลินเฟิงโบกมือ “ที่ข้ามาด้วยตนเอง ก็เพราะเกรงว่าผู้อื่นจะให้เกียรติเจ้าไม่พอ อย่างไรเจ้าก็เป็นหัวหน้าสมาคมผ้าโพกหัวดำ มารยาทขั้นพื้นฐานย่อมต้องมี”
“หลินเฟิง เจ้าคิดจะทำอย่างไร?”
“เช่นนี้เถิด เราสองคนเดินไปคุยไป ถกกันเรื่องสถานการณ์บ้านเมืองในยามนี้กับแนวคิดส่วนตัว เจ้าคิดเห็นเช่นไร?”