เมื่อมองทหารม้าคนเถื่อนที่อยู่ไกลออกไป พลทหารนายหนึ่งยังคงหยอกเย้าต่อ
“เอ๊ะ คนไม่มากนี่นา”
“จริงด้วย คนละหัวก็ยังแบ่งกันไม่ครบเลย”
“ดีที่พวกเราอยู่แถวหน้า”
“ช่างเถิด ค่ายทหารเกราะหนักได้ออกศึกก่อน พอถึงตาพวกเรา คงไม่เหลือแม้แต่ขนสักเส้น”
“เฮ้อ ขาดอีกแค่หัวเดียวก็จะครบที่นา 100 หมู่แล้ว”
“เจ้ากลายเป็นเจ้าที่ดินรายใหญ่แล้วสินะ...”
เหล่าพลทหารพูดหยอกล้อกัน ขณะที่ทหารม้าคนเถื่อนควบเข้ามาอย่างรวดเร็ว กระทั่งเข้ามาในระยะไม่ถึงหนึ่งลี้ ทุกคนก็เงียบเสียงลง
พวกเขารอคำสั่งจากผู้บังคับบัญชาอย่างสงบนิ่ง
“เตรียมหน้าไม้!”
เมื่อได้รับคำสั่ง พลทหารทุกนายก็ยกหน้าไม้ออกมา เสียงกลไกขึ้นสายดังกราว
สายตาจับจ้องทหารม้าคนเถื่อนที่ใกล้เข้ามาทุกขณะ
ทางค่ายทหารเกราะหนัก ฉู่เจียวหันไปมองตำแหน่งของหลินเฟิงที่อยู่ไกลออกไป
ตรงนั้นมีพลทหารส่งสารกำลังโบกธงแดงสองผืน
“แบ่งเป็นสามกองเข้าตี เว้นระยะห่างของขบวนให้กว้างขึ้นสักหน่อย”
“รับทราบ”
“ขอรับ พี่ใหญ่”
“ได้”
ผู้บังคับบัญชาทั้งสามของค่ายทหารเกราะหนักขานรับ ก่อนเริ่มโบกมือเรียกกำลังพลที่อยู่ด้านหลัง
“ไป!”
ฉู่เจียวตวาดเสียงกร้าว ค่ายทหารเกราะหนักก็เริ่มเคลื่อนพล
เสียงอื้ออึงกึกก้อง สั่นสะเทือนแก้วหูของทุกคน
เพียงฟังเสียงก็รู้ได้ถึงน้ำหนักอันมหาศาลของทหารม้าเกราะหนัก
ทหารม้าเกราะหนักที่เร่งความเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ยื่นทวนม้าออกมา ประหนึ่งกิ่งไม้พุ่มรกชัฏ คมทวนยาวหนึ่งฉื่อสะท้อนแสงวาบไปมาต่อหน้าทุกคน
ทหารม้าทั้งสองฝ่ายพุ่งเข้าหากันอย่างรวดเร็ว
ทหารม้าคนเถื่อนกลุ่มนี้ไม่เคยพบเห็นทหารม้าเกราะหนักของกองทัพชิงสุ่ยมาก่อน