เถาจินวั่งรีบตอบว่า “พวกเขาคิดว่าแม่ทัพใหญ่ประสบเคราะห์ร้าย จึงเริ่มคิดกำเริบขึ้นมา ใครจะรู้ว่าแม่ทัพใหญ่เป็นดั่งเทพเซียน จะเกิดเรื่องได้อย่างไร”
หลินเฟิงหันไปมองเถาจินวั่งแวบหนึ่ง
“ไม่เลวนี่ เจ้าอ่านหนังสือมาไม่น้อยกระมัง”
“แม่ทัพใหญ่สั่งสอนพวกเราให้อ่านหนังสือให้มาก จึงจะมีโอกาสก้าวหน้าได้ยิ่งขึ้นขอรับ”
หลินเฟิงชี้ไปที่เขา “ดี ข้าเห็นว่าเจ้าก้าวหน้าไม่น้อย ถึงเวลาที่จะมอบหมายงานสำคัญให้แล้ว”
เถาจินวั่งเผยสีหน้าตื่นเต้น “ขอบคุณแม่ทัพใหญ่ที่ชมเชย ข้ายินดีทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อแม่ทัพใหญ่”
หลินเฟิงโบกมือ “พอแล้ว ระหว่างพวกเราไม่ต้องเสแสร้งถึงเพียงนี้ พูดกันตามตรงดีกว่า”
เถาจินวั่งถึงกับงุนงง ไม่รู้ควรพูดอย่างไรต่อ
เมื่อพบหลินเฟิง เขารู้สึกประหม่าอย่างยิ่ง จึงทำอะไรและพูดจาเกินพอดีไปบ้าง
“น่าหลาน เล่าสถานการณ์ของพวกเจ้าให้ฟังหน่อย”
สีหน้าของหลินเฟิงจริงจังขึ้น สงครามที่จะต้องเผชิญกับชาวเที่ยเจินต่อจากนี้ ทำให้เขาจำเป็นต้องทำความเข้าใจสถานการณ์ให้ถ่องแท้
น่าหลานเรียบเรียงความคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวพร้อมขมวดคิ้ว
“ชาวเที่ยเจินสงบเสงี่ยมมาโดยตลอด แต่เมื่อไม่กี่วันก่อน ไม่รู้ว่าเกิดคลุ้มคลั่งอะไรขึ้นมา เริ่มจากส่งทหารม้าจำนวนน้อยบุกเข้าปล้นชิงบริเวณรอบเมืองปาหลู่เค่อซือ ต่อมาทหารม้าที่พวกเขาส่งมาก็เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ จนกองทัพของเผ่าพวกเรารับมือแทบไม่ไหว”
หลินเฟิงฟังน่าหลานกล่าวพลางครุ่นคิด
น่าหลานกล่าวต่อ “ได้ยินมาว่าชาวเที่ยเจินรวบรวมกำลังพลกว่าสองหมื่นคน เตรียมยึดเมืองปาหลู่เค่อซือ จากนั้นจะบุกยึดเมืองต๋าตู้เอ๋อร์ เพื่อทวงคืนสองเมืองในเขตแคว้นเที่ยเจิน”