จนถึงวันนี้ เมื่อโทกุงาวะ นารุชิเงะได้ยินหลินเฟิงเอ่ยถึงเรื่องนี้อีกครั้ง ใจของเขาก็พลุ่งพล่านขึ้นมาจริง ๆ
ราชวงศ์ต้าเหอ...ตำแหน่งจักรพรรดิ ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยใส่ใจ เพราะคิดว่าไม่มีหวังแม้แต่น้อย อีกทั้งยังอยู่ห่างไกลเกินเอื้อม
แต่บัดนี้ ความแข็งแกร่งของกองทัพเจิ้นซีทำให้เขามองเห็นความหวัง
การส่งสัญญาณย้ำหลายครั้งของหลินเฟิง ทำให้เป้าหมายอันห่างไกลนั้นกลับดูใกล้เข้ามาและยิ่งใหญ่ขึ้น
“ท่านอ๋อง ใจภักดีของโทกุงาวะ นารุชิเงะ มีฟ้าดินเป็นพยาน ตระกูลโทกุงาวะจะทุ่มเทสุดกำลัง ช่วยเหลือกองทัพเจิ้นซีทุกประการ”
โทกุงาวะ นารุชิเงะตื่นเต้นจนแทบพูดติดอ่าง
“ดี ข้อเสนอของท่านโทกุงาวะ ข้าจะพิจารณาอย่างจริงจัง ขอให้เชื่อมั่นในการตัดสินใจของข้า”
“ย่อมเป็นเช่นนั้น ท่านอ๋องวางแผนอยู่ในกระโจม ชนะศึกได้แม้ห่างไกลพันลี้ ข้าน้อยเลื่อมใสท่านจนหมดหัวใจมานานแล้ว”
หลินเฟิงโบกมือ “อยู่กับข้า ไม่ต้องพูดจาเช่นนี้ ทำหน้าที่ของเจ้าให้ดีก็พอ”
“ขอรับ ๆ ท่านอ๋องสั่งสอนได้ถูกต้อง...”
โทกุงาวะ นารุชิเงะยังคิดจะกล่าวสิ่งใดต่อ ประตูห้องก็ถูกผลักเปิด ไอโกะถือกาน้ำเดือดเดินเข้ามาอย่างแผ่วเบา
นางไม่มองโทกุงาวะ นารุชิเงะ เพียงทอดสายตาอ่อนโยนมองหลินเฟิง
“ท่านอ๋อง ไอโกะต้มน้ำชากาใหม่ให้ท่าน ลองชิมรสดูเถิดว่าเป็นอย่างไร”
หลินเฟิงยิ้มพลางพยักหน้า โทกุงาวะ นารุชิเงะค้อมกายถอยหลัง ก่อนหมุนตัวก้าวฉับ ๆ ออกไป
บนที่ราบห่างจากเมืองชายแดนเจิ้นซีไปทางเหนือร้อยลี้ มีกองทัพซีเซี่ยจำนวนมากตั้งค่ายอยู่
ทหารม้าสอดแนมของเมืองชายแดนกองทัพเจิ้นซีรีบนำข่าวส่งถึงมือฉินฟาง แม่ทัพผู้รักษาเมือง