“โจรสลัดยังคงยึดครองเมืองกานชิ่ง อีกทั้งยังเพิ่มกำลังพล จากแผ่นดินใหญ่ส่งคนมาอีกสองหมื่นนาย นำทัพโดยขุนพลใหญ่ชื่อโทกุงาวะ อิเอโมจิ เผชิญหน้ากับกองทัพเจิ้นซีของเรา”
เผยชีอินยืนอยู่ข้างกายหลินเฟิง รายงานเสียงเบา
“นอกจากนี้ ยังมีขุนพลใหญ่ชื่อโทโยโทมิ เซไค นำเรือรบกว่าร้อยลำจากทะเลเข้าสู่แม่น้ำหมีเหอ กำลังจะล่องไปตามลำน้ำ บัดนี้จอดทอดสมออยู่ที่ปากธารชิงซี”
“เรือรบของเราเล่า?”
“เรือรบขนาดเล็กทั้งหกลำของกองทัพเจิ้นซีจอดอยู่ที่ช่องเขาอิงเจี้ยน ยังไม่ได้ปะทะกับศัตรู เพียงหยั่งเชิงกันสองครั้ง ยังไม่มีการรบใหญ่เกิดขึ้น”
หลินเฟิงพยักหน้า แล้วจู่ ๆ ก็เอ่ยถาม
“ทางอัตสึมิ อากิยามะมีความเคลื่อนไหวหรือไม่?”
เผยชีอินส่ายหน้า “ไม่มี ข้าวางกับดักไว้แล้ว แต่จนบัดนี้ก็ยังไม่พบความผิดปกติ”
หลินเฟิงขมวดคิ้ว “แปลกนัก เมื่อเทียบกับตระกูลอัตสึมิแล้ว อัตสึมิ อากิยามะก็นับเป็นสมาชิกคนสำคัญ เหตุใดจึงไม่ใส่ใจเลย?”
“อาจเป็นเพราะเราป้องกันแน่นหนาเกินไป พวกเขาจึงรู้ว่าคงช่วยนางออกมาได้ยาก”
“อืม ทำทีว่าภายนอกหละหลวม แต่ภายในเข้มงวด ล่อให้พวกมันติดกับ”
หลินเฟิงเข้าเมืองฝูหนิง มุ่งไปยังกองบัญชาการ แล้วก้มพิจารณาแผนที่อย่างละเอียดทันที
ส่วนเผยชีอินประคองจดหมายข่าวกองใหญ่ วางลงบนโต๊ะหนังสือให้เขา
“ข้าคัดแยกไว้แล้ว เนื้อหาสำคัญแยกออกมาต่างหาก ในนี้มีฉบับหนึ่งกล่าวว่า องค์ชายรัชทายาทจ้าวเจียนแห่งต้าเจิ้งใกล้จะต้านทานไม่ไหวที่ลั่วเฉิง ได้ยินว่ากำลังเตรียมละทิ้งเมือง แล้วถอยไปตั้งรับที่เมืองลั่วซี”
หลินเฟิงเงยหน้าขึ้น “ลั่วเฉิงสำคัญต่อต้าเจิ้งยิ่งนัก พวกเขาจะละทิ้งไปเช่นนี้หรือ?”