แม้พวกกะลาสีบนเรือจะพยายามหักหางเสือเบี่ยงออก แต่ก็หลบไม่ทัน
เรือรบแล่นเข้าใกล้เรือประมงอย่างรวดเร็ว
“รีบกระโดดลงน้ำ! รีบกระโดดลงน้ำ!”
พวกกะลาสีตะโกนเรียกกัน พลางมารวมตัวที่หัวเรือ มองชายชราบนเรือประมงลำน้อย
ชายชราผู้นั้นตะลึงงันไปนานแล้ว ไหนเลยจะสนใจเรื่องอื่น เขาได้แต่คว้ากราบเรือไว้แน่น กัดฟันไม่ขยับ
ชั่วพริบตาถัดมา เรือรบก็พุ่งชนท้ายเรือประมงลำน้อยจนพลิกคว่ำ ชายชราตกลงไปในน้ำ
กะลาสีหลายคนโยนเชือกลงไป เคราะห์ดีที่ชายชราว่ายน้ำเก่งอยู่บ้าง จึงคว้าเชือกไว้ได้ ทุกคนช่วยกันลากเขาขึ้นเรือ
เครา ผม และอาภรณ์ของชายชราเปียกชุ่มไปหมด เขานั่งตัวสั่นงันงกอยู่บนดาดฟ้า
“พวกเจ้า... พวกเจ้าต้องชดใช้... เรือของข้า...”
ไม่มีใครสนใจเขา ขอเพียงช่วยคนขึ้นมาได้ พวกกะลาสีก็แยกย้ายไปทำงานของตน
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจ ชายชราจึงลุกขึ้น สะบัดหยดน้ำออกจากร่าง แล้วค่อย ๆ เดินทอดน่องไปบนเรือ
หลินเฟิงนั่งอยู่บนหอเรือ มองดูทางน้ำเบื้องหน้า
สายตาเขาเลื่อนลงเล็กน้อย ก็สบเข้ากับสายตาของชายชราพอดี
คนหนึ่งอยู่สูง คนหนึ่งอยู่ต่ำ ทั้งคู่จ้องหน้ากันครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มให้กัน
ชายชราเริ่มเดินมาทางหอเรือ หลินเฟิงไม่ขยับเขยื้อน เพียงใช้มือขวาลูบด้ามปืนสั้นที่เหน็บอยู่ข้างเอว
นอกจากหลินเฟิงแล้ว ไม่มีใครบนเรือสนใจชายชราผู้นี้ เขาจึงค่อย ๆ ปีนขึ้นมาถึงหอเรือ
หลินเฟิงอยู่ตามลำพังบนยอดชั้นสาม ซึ่งเป็นโครงสร้างแบบลดหลั่นลงไป เขาจึงมองเห็นตำแหน่งชั้นที่ชายชราอยู่ได้อย่างชัดเจน