แน่นอนว่าเหตุผลสำคัญที่สุดคือ หลินเฟิงเชื่อใจสตรีผู้นี้อย่างยิ่ง แทบไม่มีเรื่องใดปิดบังเผยชีอิน
ไม่นานนัก เผยชีอินก็หยุดสะอื้น
นางเข้าใจความคิดของหลินเฟิงดี ย่อมรู้ว่าเขามิได้ทอดทิ้งนาง หากแต่เชื่อใจและมอบหมายงานสำคัญให้นางยิ่งกว่าเดิม
เพียงแต่นางทำใจจากข้างกายหลินเฟิงไม่ได้ ตลอดหลายปีที่เคียงข้างประคับประคองกันมา ทั้งสองสนิทสนมแนบชิด แทบไม่มีสิ่งใดต้องปิดบังต่อกัน
นี่คือสิ่งที่นางตัดใจได้ยากที่สุด เพียงนึกว่าหลินเฟิงกำลังจะจากไป ในใจก็ราวกับถูกมีดกรีด เจ็บปวดรวดร้าวจนแทบขาดใจ
หลินเฟิงถอนหายใจ ก่อนฝืนยิ้มกล่าวว่า
“ข้าใช่ว่าจะไปแล้วไม่กลับเสียหน่อย เหตุใดต้องทำราวกับจากเป็นจากตาย ยิ้มให้ข้าสักหน่อยเถิด”
ดวงตาของเผยชีอินยังคงเอ่อคลอด้วยน้ำตา ทว่านางก็ฝืนยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ดูน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้เสียอีก
“ข้า... ข้าเพียง... ตัดใจจากท่านอ๋องไม่ได้...”
หลินเฟิงหันไปมองท้องฟ้านอกหน้าต่าง
“อย่างสั้นก็ครึ่งปี อย่างนานก็หนึ่งปี...”
“ท่านอ๋อง ท้องทะเลมีคลื่นลมแปรปรวน สภาพแวดล้อมเลวร้าย ขอท่านโปรดดูแลรักษาสุขภาพ อย่าทำให้ข้าต้องผิดหวัง”
เผยชีอินกล่าวตัดบทเขาด้วยน้ำเสียงโศกเศร้า
เพราะนางเข้าใจนิสัยของหลินเฟิงดีเกินไป เมื่อเขาตัดสินใจเรื่องใดแล้ว ต่อให้ใครก็เกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จ นางจึงเลิกล้มความคิดที่จะห้ามปราม
หลินเฟิงลดเสียงลง “เจ้ายังไม่รู้จักข้าอีกหรือ?”
เผยชีอินเงยหน้า มองใบหน้าคุ้นเคยจนไม่อาจคุ้นเคยไปกว่านี้ผ่านม่านน้ำตาพร่ามัว
ผ่านไปครู่ใหญ่ นางจึงพยักหน้า
“ความสามารถของท่านอ๋องมิใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะเทียบได้ ข้าเพียงเป็นห่วง...”