ทหารม้าหนึ่งพันนายเริ่มแตกตื่น ม้าศึกเหยียบย่ำสับสน วิ่งวนไปมาทั่วลาน
นับตั้งแต่เข้ามาอยู่ในค่ายองครักษ์ใกล้ชิดแห่งทหารองครักษ์หลวง ไม่มีทหารนายใดเคยพบเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน ต่างไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร
นอกวงล้อม ฉุยอิ๋งควบม้าหยุดอยู่ไม่ไกล นางมองทหารม้าหนึ่งพันนายภายในลานอย่างเงียบงัน
คนพวกนี้ปกติวางอำนาจถือดีเหนือผู้อื่น บัดนี้กลับมีช่วงเวลาที่ตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน
หลังความวุ่นวายระลอกหนึ่ง ในที่สุดหัวหน้าทหารม้าพันนายก็ยกมือห้ามลูกน้องที่กำลังสับสน ก่อนตะโกนเสียงดัง
“สงบสติอารมณ์ ทุกคนตั้งหลักให้มั่น!”
เมื่อมีคนออกมาจัดระเบียบ ทหารทุกนายก็ค่อย ๆ เงียบลง
หัวหน้าคนนั้นควบม้าเดินหน้าไปสองสามก้าว ทำให้หน้าไม้หลายคันขยับเล็งตาม
“มีหัวหน้าหรือไม่? ออกมาพูดกัน ที่นี่ต้องมีเรื่องเข้าใจผิดแน่ อย่าเพิ่งวู่วาม”
ทหารนายหนึ่งในวงล้อมตะโกนตอบ
“ลงจากม้า เอามือกุมศีรษะแล้วนั่งยอง ๆ! ข้าจะพูดอีกครั้ง หากไม่ทำตามจะสังหารโดยไม่ละเว้น!”
หัวหน้าคนนั้นถอนหายใจอย่างจนปัญญา อีกฝ่ายไม่เปิดโอกาสให้เขาแก้ต่างเลย ไม่รู้ว่าแม่ทัพใหญ่หายไปที่ใด
เขากวาดตามองรอบด้าน พบว่าวงล้อมเรียงทหารเป็นสามแถว ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง หน้าไม้มากมายนับไม่ถ้วนเล็งมาทางตน
หากคิดฝ่าวงล้อม เกรงว่าจะสูญเสียหนักเกินไป
ล้วนเป็นพวกเดียวกัน ไยต้องสู้จนตัวตายด้วย
“ทุกคนลงจากม้า วางอาวุธ แล้วทำตามคำสั่งของพวกเขา อย่าขัดขืน”
หัวหน้าค่ายองครักษ์ใกล้ชิดตัดสินใจได้ถูกต้องที่สุด
เมื่อไม่มีหัวหน้าออกหน้า เขาก็ไม่กล้าลงมือโดยพลการ หากอีกฝ่ายยิงขึ้นมาจริง ๆ จะทำอย่างไร?