จ้าวกุยกล้าจำกัดไม่ให้หลินเฟิงเข้านครหลวง หลินเฟิงย่อมไม่มีทางปล่อยจ้าวกุยไป ข้าจะสนว่าเจ้าถือคำสั่งของผู้ใดมาหรือ
จ้าวกุยเดินทางมายังลานฝึกทหารด้วยสีหน้าขุ่นเคือง ก่อนจะจ้องจ้าวซั่วเขม็งอย่างดุดัน
เขาไปหาทหารที่ถอนตัวจากกองพันที่สิบเอ็ดและค่ายที่เก้าแห่งทหารองครักษ์หลวงมาจริง ๆ หลังผ่านการฝึกเข้มข้น ก็พอจะผ่านเกณฑ์ได้อย่างหวุดหวิด
วันนี้เขาจึงมารับตัวจ้าวซั่วไป
จ้าวซั่วยืนอยู่บนลานฝึกทหาร โดยมีเฉิงเหลียงยืนอยู่ข้างกาย
“จ้าวกุย เหตุใดถึงร้อนใจอยากมาเป็นผู้ติดตามข้านักเล่า”
“หุบปากเสีย ข้าวันนี้ก็พาเจ้าไปได้แล้ว ที่บ้านมีงานจิปาถะกองพะเนินรอให้เจ้าทำอยู่”
“ดีแต่พูดแล้วมีประโยชน์อันใด แสดงฝีมือออกมาสิ”
จ้าวกุยเลิกโต้เถียง ก่อนโบกมือ
ชายฉกรรจ์คนหนึ่งก้าวออกมาจากผู้ติดตามยี่สิบคน เดินดุ่มมาหยุดข้างกายจ้าวกุย
จ้าวกุยชี้ไปยังชายผู้นั้นอย่างภาคภูมิใจ
“เห็นหรือไม่ นี่คือทหารในค่ายองครักษ์ใกล้ชิดของข้า ชื่อเหมิงทั่ว วันนี้จะให้เขาทำลายความมั่นใจของเจ้า”
จ้าวซั่วพิจารณาเหมิงทั่วตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วพยักหน้า
“ไม่มีปัญหา ขอเพียงเป็นทหารค่ายองครักษ์ใกล้ชิดตัวจริง ข้าก็ยอมรับ”
“แน่นอนว่าเป็นตัวจริง เริ่มได้”
จ้าวซั่วส่ายหน้า “อย่าเพิ่ง พวกเจ้ามีคนจะเข้าร่วมอีกหรือไม่”
จ้าวกุยกล่าวอย่างดูแคลน “ขอเพียงมีคนผ่านเกณฑ์สักคน เจ้าก็แพ้แล้ว เพราะฉะนั้นข้าส่งคนนี้มาเพียงคนเดียว คนอื่นไม่จำเป็น”
“ดี เริ่มได้”
ชายที่ชื่อเหมิงทั่วเดินตามครูฝึกใต้บังคับบัญชาของจ้าวซั่วไปยังลานฝึกอีกแห่ง