อู๋เซิ่งสงบอารมณ์ลงเล็กน้อยก่อนกล่าว
“การค้าขายระหว่างหยินโจวกับเจิ้นซีของเรา ส่วนใหญ่เป็นแร่กับไม้ หากตัดเส้นทางขนส่งทางนี้ พวกเขาจะร้อนใจหรือไม่?”
จางเอินอี้ยิ้มเยาะ “ก็แค่การค้าขายเท่านั้น หากหยุดชะงักชั่วคราวเพราะสงคราม เจิ้นซีย่อมไม่เสียหายมากนัก กลับกัน เศรษฐกิจของหยินโจวเราจะได้รับผลกระทบหนักกว่า”
อู๋เซิ่งทุบกำปั้นลงบนฝ่ามือ
“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เราก็ตัดแหล่งน้ำของเจิ้นซีเสีย ให้เมืองเจิ้นซีแห่งต้าจงทั้งเมืองไม่มีน้ำใช้”
อีกสามคนพลันเงียบงัน
พวกเขาล้วนรู้ว่า ทะเลสาบหงชิ่งในอำเภอปินเซี่ยนแห่งหยินโจวเป็นแหล่งน้ำใหญ่ที่สุดที่เชื่อมต่อกับเจิ้นซี หลินเฟิงใช้เวลาหลายปี ทุ่มเททั้งกำลังคน ทรัพยากร และเงินทองมหาศาล จึงสร้างคลองส่งน้ำสายหนึ่งไปยังเมืองเจิ้นซีได้สำเร็จ
คลองส่งน้ำสายนี้ยังกลายเป็นแหล่งน้ำหล่อเลี้ยงชีวิตของเมืองเจิ้นซี ซึ่งขาดแคลนน้ำอย่างยิ่ง
แหล่งน้ำจากทะเลสาบหงชิ่งคิดเป็นสัดส่วนมากกว่าร้อยละ 80 ของน้ำทั้งหมดในเมืองเจิ้นซี เป็นเส้นเลือดหล่อเลี้ยงการเกษตรของเจิ้นซี
หากคลองส่งน้ำถูกทำลาย เมืองเจิ้นซีก็จะเผชิญภาวะขาดแคลนน้ำในทันที เท่ากับตัดหนทางรอดชีวิตของชาวเจิ้นซี
ภายในห้องเงียบยิ่งกว่าเดิม ได้ยินเพียงเสียงหายใจหนักหน่วงของคนทั้งหลาย
พวกเขาถูกบีบจนไร้ทางเลือก หากกองทัพเจิ้นซีไม่ยื่นมือช่วย ก็ทำได้เพียงนั่งรอความตาย
หากหยินโจวแตก ขุนนางคนอื่นในเมือง รวมถึงกองทัพและชาวบ้าน ล้วนยังมีโอกาสรอดชีวิต
มีเพียงบุคคลสำคัญทั้งสี่แห่งหยินโจวในห้องนี้เท่านั้น ที่ไม่มีผู้ใดหนีพ้นชะตาถูกหลี่จี้เชียนสังหารล้างตระกูล