โทกุงาวะ นารุชิเงะพยักหน้า “ท่านอ๋อง กองทัพเจิ้นซีล่วงเกินผลประโยชน์ของตระกูลเซวะ พวกเขาย่อมไม่ยอมจำนนโดยไม่ขัดขืน เป็นแน่ย่อมก่อเรื่องขึ้นมาบ้าง เพื่อแสดงความเดือดดาล”
เวินเจี้ยนมองโทกุงาวะ นารุชิเงะ
“เจ้าหมายความว่า คนเหล่านี้ถูกตระกูลเซวะปลุกปั่นขึ้นมาหรือ?”
โทกุงาวะ นารุชิเงะมั่นใจอย่างยิ่ง
“เห็นได้ชัดว่าเมื่อกองทัพเจิ้นซีเข้าเมือง ก็ไม่ได้แตะต้องชาวต้าเหอแม้แต่เส้นผม พวกเขามีเหตุผลอันใดจึงต้องออกหน้าก่อเรื่อง?”
หลินเฟิงปรายตามองโทกุงาวะ นารุชิเงะ รู้สึกว่าคนผู้นี้เป็นคนมีความสามารถอย่างแท้จริง มองเรื่องราวทะลุเปลือกนอกไปถึงแก่นแท้ได้
“ส่งคนไปจับพวกคหบดีที่เลือดขึ้นหน้าเหล่านั้น แล้วตัดหัวกลางถนนเสีย”
โทกุงาวะ นารุชิเงะตบมือฉาด “ท่านอ๋องทรงพระปรีชา ลงมือฉับไวจัดการเรื่องให้เด็ดขาด จับโจรต้องจับหัวหน้า ยามนี้เป็นวิธีที่ได้ผลที่สุดพ่ะย่ะค่ะ”
เวินเจี้ยนพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนหมุนกายออกจากกองบัญชาการ
เย่เหลียงไฉกล่าวอย่างกังวล “ท่านอ๋อง วิธีการเช่นนี้ เกรงว่าจะทำให้ชาวบ้านที่ก่อเรื่องไม่พอใจ”
หลินเฟิงยิ้ม “ที่นี่ไม่ใช่ต้าจง จะมัวพูดถึงงานอบรมความคิดการเมืองไปไย ผู้ใดกล้าก่อเรื่อง ก็สังหารเสีย”
ระหว่างที่พวกเขากำลังสนทนากันในกองบัญชาการ เวินเจี้ยนก็ออกคำสั่งให้กองทัพเจิ้นซีจับกุมคหบดีหลายรายในเมืองชุนเถียน
คนที่เป็นหัวหน้าคือเซวะ เซกิโอะ คหบดีสี่ห้าคนถูกมัดแน่นแล้วคุมตัวมายังเบื้องหน้าฝูงชนที่ยืนนิ่งอยู่บนถนน
เมื่อสื่อสารกันด้วยภาษาได้ไม่ราบรื่น ทหารจึงลงมืออย่างฉับไว พวกเขานำรถม้ามาหลายคัน แล้วกดคนเหล่านั้นลงบนโครงรถ ปล่อยให้ศีรษะโผล่ออกมาด้านนอก