“อยู่ในนครหลวงแท้ ๆ จะไม่ปลอดภัยได้อย่างไร?”
หลินซานกับหลินซื่อต่างมองหลินเฟิงด้วยความประหลาดใจ
“ไม่ให้กองทัพเจิ้นซีเข้าแทรกแซงกิจการปกครองส่วนกลาง รับผิดชอบเพียงการป้องกันเมืองกับกิจการทหารอื่น ๆ บางทีข้าอาจเชื่อใจคนผิดไป”
น้ำเสียงของหลินเฟิงหนักอึ้งอยู่บ้าง
หลินซานขมวดคิ้วถาม “พี่ใหญ่ ท่านหมายความว่ากองทัพเจิ้นซีไม่เข้าร่วมดูแลความสงบเรียบร้อยในเมืองหรือ?”
“ใช่ ความสงบเรียบร้อยในเมืองให้หน่วยงานแต่ละแห่งเป็นผู้ดูแล เดิมทีข้าคิดจะให้ทั้งสองฝ่ายแบ่งหน้าที่กันชัดเจน จะได้ไม่โยนความรับผิดชอบไปมา”
หลินเฟิงถอนหายใจ “กองทัพเจิ้นซีไม่ดูแลความสงบเรียบร้อยในเมือง หน่วยงานแต่ละแห่งก็เปลี่ยนไปเสียแล้ว ผลสุดท้ายคือไม่มีผู้ใดใส่ใจความปลอดภัยของชาวบ้าน”
“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?”
หลินเฟิงขมวดคิ้วมองแสงไฟที่อยู่ไกลออกไป
“แม้แต่กองทัพเจิ้นซีก็ยังกล้ารีดไถเป็นการส่วนตัว เรียกเก็บเงินจากพ่อค้าที่เข้ามาในเมืองตามอำเภอใจ ไม่รู้ว่าหวังเฉียนดูแลกันอย่างไร”
หลินซานกับหลินซื่อต่างรู้จักหวังเฉียน รองผู้บัญชาการกองทัพเจิ้นซี จึงช่วยแก้ต่างให้เขาประโยคหนึ่ง
“รองผู้บัญชาการหวังดูแลนครหลวงที่ใหญ่โตถึงเพียงนี้ มีตกหล่นบ้างก็เป็นเรื่องปกติ”
หลินเฟิงถอนหายใจ ไม่คิดจะพูดต่อ ครั้นหันไปก็เห็นชายคนหนึ่งถือโคมเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว
“นายท่านทั้งสาม เพิ่งเข้ามาในเมืองใช่หรือไม่ขอรับ ต้องการพักโรงเตี๊ยมหรือไม่?”
หลินซื่อพยักหน้า “เพิ่งเข้ามา โรงเตี๊ยมของเจ้าอยู่ที่ใด?”
“นายท่านถามถูกคนแล้วขอรับ โรงเตี๊ยมของข้าอยู่ใกล้ ๆ เดินไปเพียงไม่กี่ก้าว ราคาย่อมเยา ทั้งสภาพแวดล้อมก็ดี สะอาดสะอ้าน ทั้งที่พักและอาหารล้วนสะดวกสบาย นายท่านทั้งหลาย เชิญตามข้ามาทางนี้ขอรับ”