หลินเฟิงถอยหลังไปสองก้าว “บัดซบ! เห็นพวกเราเป็นคนรังแกง่ายหรือไร ลงมือ!”
สิ้นเสียงของเขา หลินซานกับหลินซื่อก็ลงมือทันที แยกกันพุ่งเข้าจู่โจมชายฉกรรจ์หลายคนจากซ้ายขวา
เจ้าพวกที่ดูบึกบึนและห้าวหาญเหล่านั้น ไหนเลยจะเป็นคู่มือของหลินซานกับหลินซื่อ เถ้าแก่ที่ยืนอยู่หลังโต๊ะเพียงกะพริบตาครู่เดียว ก็พบว่าชายฉกรรจ์สี่ห้าคนที่ตนเลี้ยงไว้ล้มกองอยู่ถึงสองคู่ครึ่งแล้ว
เสี่ยวเอ้อหวาดกลัวจนหลบเข้าไปหลังโต๊ะ ไม่กล้าโผล่หน้าออกมา
“แจ้งทางการ! เร่งไปแจ้งทางการ มีโจรปล้น...”
เถ้าแก่แผดเสียงร้อง เสี่ยวเอ้อกุมศีรษะวิ่งหนีออกทางประตูหลัง
ถึงยามนี้เขาจึงนึกขึ้นได้ว่าทางการมีไว้ทำอะไร
หลินซานก้าวไปข้างหน้า ยื่นมือคว้าคอเสื้อเถ้าแก่แล้วชูตัวขึ้น
“คืนเงินให้พวกเรา เปิดร้านดำอยู่ในนครหลวงยังกล้าอีกหรือ เจ้าเบื่อชีวิตแล้วกระมัง”
“ข้าคืนให้ คืนทั้งหมด ขอท่านผู้กล้าปล่อยมือ...”
ใบหน้าเถ้าแก่แดงก่ำเพราะถูกบีบคอจนหายใจไม่ออก
เห็นชายฉกรรจ์เหล่านั้นยังลุกไม่ขึ้นในชั่วขณะ เขาก็รู้ว่าคราวนี้เจอคนแข็งกร้าวเข้าให้แล้ว อีกฝ่ายลงมือหนัก หากบาดเจ็บขึ้นมาคงไม่คุ้ม เขาจึงไม่กล้าปากแข็งอีก
หลินซื่อก้าวไปหยิบเงินสิบห้าตำลึงแปดเฉียน แล้วหันหลังเดินตามหลินเฟิงออกไป
“ให้คนจูงม้าของพวกเรามา”
“ขอรับ ขอรับ ท่านผู้กล้าโปรดเมตตา ข้าจะให้คนไปจูงม้ามาเดี๋ยวนี้”
หลินซานจึงปล่อยเถ้าแก่ลง แล้วก้าวตามออกจากประตูโถงรับแขก
ม้าของพวกเขายังถูกจูงมาไม่ถึง ตรอกนอกประตูลานบ้านก็มีเสียงฝีเท้าดังโครมครามแว่วมา ทั้งยังปะปนกับเสียงโลหะกระทบกัน