จากที่นี่เดินทางลงใต้ต่อไป ใช้เวลา 1 วันก็ไปได้ไกล 300 ถึง 400 ลี้ หากไม่เปลี่ยนทิศทาง เฉินตงผิงย่อมรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ถึงตอนนั้นจะอธิบายอย่างไร?
จะให้เขาเลือกสังกัดด้วยตนเองย่อมไม่ได้ หลินเฟิงไม่อาจเปิดเผยตัวตนของตน
แต่จะให้ขุนพลขั้นสี่จากลำดับรอง ผู้มีภูมิหลังและรากฐานมั่นคงในราชวงศ์ต้าเจิ้ง ทั้งยังอาศัยเหมียวฉางเฟิง อัครมหาเสนาบดี เป็นที่พึ่งจนมีอนาคตอันรุ่งโรจน์ ยอมศิโรราบต่อกองทัพเจิ้นซีด้วยความเต็มใจ แล้วลดตนลงมาเป็นเพียงขุนพลสามัญ ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะเกิดขึ้นได้ง่ายนัก
ทว่าหากจะกำจัดเขาเช่นนี้ ก็ต้องมีข้ออ้างที่ทำให้หลินเฟิงยอมรับได้
คนอื่นยังพอว่า แต่สำหรับนายทหารที่เคยร่วมเป็นร่วมตายและเข่นฆ่าศัตรูอย่างกล้าหาญในสนามรบ การปล่อยให้เขาหายไปเช่นนี้ หลินเฟิงรู้สึกขัดข้องใจอยู่บ้าง
เผยชีอินก็นึกถึงปัญหานี้เช่นกัน นางมองหลินเฟิงอย่างเป็นห่วง
“พี่ใหญ่ หากท่านพูดลำบาก ให้ข้าจัดการแทนดีหรือไม่?”
ในฐานะอดีตมือสังหาร นางเคยผ่านการฝึกฝนด้านจิตใจอย่างโหดเหี้ยม ขอเพียงเผชิญหน้ากับเป้าหมาย ไม่ว่าเป็นผู้ใดก็ไม่อาจเกิดความรู้สึกหวั่นไหวแม้แต่น้อย
หลินเฟิงยิ้มอย่างสงบนิ่ง “เจ้าคิดว่าข้าทำได้ไม่ดีกว่านี้หรือ?”
“พี่ใหญ่ทำได้ดีมากแล้ว ยามเผชิญเรื่องใหญ่ อุปสรรคเล็กน้อยเหล่านี้จะขวางทางท่านได้อย่างไร”
“อย่าชมเลย ข้ากลัวจะทนรับไม่ไหว”
“ข้าไม่ได้ชมท่านเสียหน่อย บนโลกนี้ยังมีเรื่องใดที่ท่านทนรับไม่ไหวอีกหรือ?”
หลินเฟิงสนใจคำถามนี้ขึ้นมาจริง ๆ ถึงกับครุ่นคิดอย่างจริงจัง
เผยชีอินไม่รบกวนเขาอีก นางนั่งจัดเตรียมอาวุธยุทโธปกรณ์อยู่ด้านข้างอย่างเงียบเชียบ