ยามนี้ เยี่ยนเสี่ยวเจี่ยจากไปแล้ว เสียงหนึ่งแว่วมาแผ่วเบาจากท้องฟ้ายามราตรี
“ข้าจะไปขวางนางเด็กไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำผู้นั้นไว้...”
หลินเฟิงมองเปลวไฟที่ลุกโชนขึ้นจากซากเรือนซึ่งพังทลายเบื้องหน้า
ทั่วทั้งเมืองอำเภอไม่มีผู้คนหรือสัตว์แตกตื่นเพราะเกิดเพลิงไหม้
หลินเฟิงรู้สึกประหลาดใจเช่นกัน หากในเมืองนี้ยังมีสิ่งมีชีวิตอยู่ ไฉนจึงไม่ควรมีไก่บินสุนัขกระโดด ผู้คนร้องเรียก ม้าส่งเสียงร้องกันเล่า?
เมื่อเห็นเปลวเพลิงอ่อนกำลังลง ซากปรักหักพังที่ถูกไฟโอบล้อมก็น่าจะมอดไหม้จนแทบหมดแล้ว
จากนั้นเขาหมุนกาย เดินทอดน่องไปตามถนนปูด้วยศิลาสีเขียว
รอบด้านเงียบสงัด หลินเฟิงพลิกเล่นกรวยแหลมสามเหลี่ยมชิ้นหนึ่งในมือ สิ่งนี้ได้มาจากตัวเถ้าแก่ผู้นั้น
ไม่รู้ว่าทำจากวัสดุใด เมื่อจับแล้วกลับเบามือ คมแหลมยิ่งนัก
ที่สำคัญคือหลินเฟิงพบว่า เมื่ออยู่ในมือเถ้าแก่ สิ่งนี้สามารถขว้างออกไปแล้วเรียกกลับมาหาตัวได้จากระยะไกล
นอกจากกระบี่หักของตนแล้ว เขายังไม่เคยเห็นอาวุธที่มีความสามารถเช่นนี้มาก่อน
ดังนั้นระหว่างเดินไปข้างหน้า เขาจึงศึกษามันไปด้วย
หวังว่าจะได้พบคนเป็นสักคน จะได้พูดคุยกันบ้าง
เมืองอำเภอใหญ่โตถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงมีเพียงโรงสุราแห่งเดียว?
ทหารที่ประตูเมืองเคยกล่าวว่า ในเมืองมีที่ว่าการ ทั้งยังมีขุนนางผู้ปกครองอำเภอขั้นเจ็ด
น่าเสียดายที่ในเมืองเกิดไฟไหม้ กลับไม่ปรากฏสิ่งมีชีวิตสักอย่าง
หลินเฟิงมาถึงทางแยกแห่งหนึ่ง ที่นี่เป็นจุดตัดของถนนสองสาย แม้ราตรีจะมืดมิด เขาก็มองเห็นได้ชัดเจน
ร้านรวงและเรือนทั้งสี่ด้านล้วนไร้ชีวิตชีวา เบื้องหน้ามีซุ้มประตูสูงใหญ่ กรอบประตูไม้กว้างแขวนป้ายไว้แผ่นหนึ่ง