ครู่ต่อมา องครักษ์ผู้นั้นก็ประสานมือกล่าวว่า
“ท่านแม่ทัพ โปรดอภัยที่ข้าน้อยบุ่มบ่าม เพียงแต่สัญชาตญาณบอกว่ามีพิรุธ ทว่าชั่วคราวยังหาต้นตอของปัญหาไม่พบ”
สือถุนกวาดตามองทุกสิ่งในโรงสุราเช่นกัน ก่อนขมวดคิ้วครุ่นคิด
จากคำบอกเล่าของรองแม่ทัพ จงอู๋จี๋เมื่อได้ยินว่ามีคนในกองทัพชักชวนกันก่อกบฏ สีหน้ากลับมิได้มีแววตกใจ ตรงกันข้ามยังสงบนิ่งอย่างยิ่ง
แม้เขาจะไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก
สือถุนมิใช่คนที่อาศัยสติปัญญาหากิน ความกล้าหาญคือจุดแข็งของเขา ส่วนการปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเด็ดขาดคือหลักยึดที่เขาถือมั่นอย่างเคร่งครัด
สถานการณ์ที่เผชิญอยู่ในวันนี้ร้ายแรงยิ่ง สือถุนมิใช่คนที่เอาแต่จมอยู่กับโลกของตน เขารู้ดีถึงความลำบากและวิกฤตของราชวงศ์ต้าเจิ้ง
ผู้ที่คิดก่อกบฏก็หาได้ตั้งใจจะกบฏไม่ หากแต่ถูกบีบคั้นจนไร้ทางเลือก
นี่เองเป็นเหตุผลที่เขามิได้กราบทูลองค์รัชทายาทในทันที
เขาอยากหารือกับจงอู๋จี๋ว่า จะกดข่มกลุ่มคนที่คิดก่อกบฏนี้ไว้เป็นการลับ แล้วจัดการเหล่าแม่ทัพเป็นการส่วนตัวได้หรือไม่ วิธีนี้ย่อมผ่อนปรนกว่าราชสำนักมีพระบัญชาให้ริบทรัพย์และประหารล้างตระกูล
สือถุนลงมือสังหารอย่างเด็ดขาดและโหดเหี้ยมในสนามรบ
ทว่าเมื่อต้องปฏิบัติต่อผู้ใต้บังคับบัญชาหรือเหล่าทหารในกองทัพ กลับใจกว้างอย่างยิ่ง เขารู้ดีว่าคนเหล่านี้เข้ารับราชการเป็นทหารเพื่อปากท้อง ต้องเสี่ยงชีวิตในสนามรบ ช่างไม่ง่ายเลย
การก่อกบฏเป็นความผิดที่ผู้ปกครองทุกคนรังเกียจที่สุด ขอเพียงมีเค้าลางแม้แต่น้อย ย่อมถูกกวาดล้างถึงรากด้วยกำลังเด็ดขาด