ในเมื่อหลินเฟิงเคยกล่าวไว้แล้วว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของสำนักเจิ้งอีอีก เช่นนั้นก็ย่อมต้องรักษาคำพูด เขาหมุนกายเดินลงจากเขาไปยังอารามเต๋า
หลินเฟิงเร่งฝีเท้าขึ้นเขา บนทางเขาอันเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝีเท้าของตนดังก้อง
หินเขียวบนบันไดค่อย ๆ ถูกหิมะขาวปกคลุม
หลินเฟิงสูญเสียเส้นทาง จึงทะยานกายขึ้นสู่ท้องฟ้า มุ่งหน้าไปยังยอดเขา
บนยอดเขาที่ถูกหิมะปกคลุมทั่วทั้งผืน การหาสิ่งปลูกสร้างสักสองสามหลังนั้นง่ายดายนัก ขอเพียงมีคนอาศัยอยู่ ก็ย่อมต้องกวาดหิมะออก เผยให้เห็นรูปลักษณ์เดิมของตัวเรือน
มองจากระยะไกลก็เห็นสิ่งปลูกสร้างสีดำท่ามกลางหิมะขาวโพลน
นับว่าโชคดีที่สำนักเจิ้งอีแห่งนี้มิได้บำเพ็ญอยู่ภายในถ้ำ อีกทั้งสิ่งปลูกสร้างยังโอ่อ่าภูมิฐาน หลังคากระเบื้องสีเทา ผนังสีเขียว ครอบหลังคายกสูงเหนือคาน ทั้งสูงใหญ่และงดงาม
ผ่านไปเพียงสองเค่อ หลินเฟิงก็ยืนอยู่บนสันหลังคาสูง มองลงไปยังลานเรือนเบื้องล่าง
ภายในโถงมีคนอยู่ ทว่าไม่มีผู้ใดสนใจหลินเฟิงที่ยืนอยู่บนหลังคา
ศิษย์สำนักเจิ้งอีล้วนบำเพ็ญเพียรจนมีความสำเร็จ จิตใจหนักแน่นสงบนิ่ง
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครออกมา หลินเฟิงจึงกระโดดลงจากสันหลังคา ก้าวเข้าไปในโถงที่มีคนอยู่
บุรุษหนุ่มสองคนนั่งขัดสมาธิอยู่คนละฟากของห้อง หลับตากำหนดลมหายใจ ไม่สนใจสิ่งรบกวนภายนอก
พวกเขาสวมเสื้อคลุมยาวสีขาวเรียบง่าย ดูสะอาดตาเป็นพิเศษ
ญาณของหลินเฟิงแผ่กระจาย ลานเรือนสามชั้นกว้างขวางยิ่งนัก ทว่าห้องโถงทั้งด้านหน้า ด้านหลัง ซ้ายขวา กลับแทบไม่มีผู้คน
เขานับอย่างละเอียด นอกจากศิษย์หนุ่มสองคนตรงหน้าแล้ว ในลานชั้นในยังมีสตรีวัยกลางคนอีกหนึ่งคน ส่วนเรือนด้านหลังจากนั้นล้วนว่างเปล่า ไร้ผู้คน