เทือกเขาเทียนซานกว้างใหญ่ไพศาล ซากศพที่ถูกฝังไว้ใต้หิมะย่อมไม่มีทางถูกพบเห็น
หลินเฟิงจัดการศพของหญิงวัยกลางคนเรียบร้อยแล้ว จึงขึ้นมายังยอดเขาหิมะ ทอดสายตามองผืนหิมะขาวโพลนสุดลูกหูลูกตา ทว่าในใจกลับไร้ความยินดีแม้แต่น้อย
เขาไม่ได้ชื่นชอบการเข่นฆ่าเช่นนี้ แม้ถูกบีบคั้นจนจำต้องตอบโต้ แต่เห็นได้ชัดว่าศิษย์สำนักเหล่านี้ล้วนปฏิบัติตามกฎสำนัก พวกเขาย่อมเป็นผู้บริสุทธิ์
ทว่าหากย้อนคิดดู หลินโชว น้องสาวของเขา เป็นเพียงชาวบ้านซื่อสัตย์คนหนึ่ง แล้วนางไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์เช่นกันหรือ?
เมื่อใดที่สมองของหลินเฟิงจมอยู่กับความกลัดกลุ้มเช่นนี้ อารมณ์ด้านลบภายในก็เริ่มก่อกวน พากันทะลักออกมาและพัวพันกับดวงวิญญาณของเขา
การสังหารครั้งนี้ทำให้หลินเฟิงรู้สึกละอายใจอยู่บ้าง อารมณ์ด้านลบเหล่านั้นจึงได้ช่องทันที พากันทำให้สมองของเขาสับสนวุ่นวาย
หลินเฟิงทรุดนั่งลงบนพื้นหิมะ พยายามประคองสติอันเลือนรางไว้ แล้วเริ่มชักนำพลังวิญญาณ ค่อย ๆ ขจัดสิ่งเจือปนเหล่านั้น
เมื่อเทียบกับปราณแท้อันยุ่งเหยิง หลินเฟิงยังสามารถอาศัยการถูกผู้อื่นทุบตีเพื่อแยกสิ่งดีออกจากสิ่งเสียได้
แต่สิ่งเลื่อนลอยอย่างอารมณ์นั้น หากต้องการขจัดออกจากสมอง กลับทำได้เพียงพึ่งพาพลังวิญญาณของตน กดข่มและกวาดล้างทีละน้อย
ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง ร่างของหลินเฟิงถูกฝังอยู่ใต้หิมะทั้งตัว เขาขยับร่างกายไม่ได้ ทว่าจิตใจยังจดจ่ออยู่กับการฝึกฝน จนไม่รู้กาลเวลาผันผ่าน
ฟ้าสาง แล้วก็มืดลงอีกครั้ง
จิตของหลินเฟิงค่อย ๆ จมเข้าสู่ห้วงมิติหนึ่งโดยไม่รู้ตัว
ห้วงมิตินี้ช่างคุ้นเคยอยู่บ้าง และแปลกหน้าหนักหนา