หลินเฟิงขยับไปนั่งบนเก้าอี้นุ่มที่อยู่ใกล้ตัว แล้วตั้งใจฟังหญิงสาวบรรเลงพิณ
นางกำนัลคนหนึ่งยกถาดเข้ามา วางลงบนโต๊ะเตี้ยตรงหน้าหลินเฟิงอย่างเงียบเชียบ ก่อนถอยออกไปโดยไม่ส่งเสียง
หลินเฟิงยกถ้วยขึ้นดม เป็นสุราชั้นเลิศของหอเหวินจวิ้นที่ตนเอ่ยปากชมไม่ขาดในวันนี้จริง ๆ รสหวานกลมกล่อม หอมสะอาด ไร้กลิ่นแปลกปลอม
หลินเฟิงจิบเบา ๆ รสชาติกลมกล่อมลื่นคอ ทำให้กายใจเบิกบานยิ่งนัก
ส่วนเรื่องวางยาพิษนั้น หลินเฟิงไม่เชื่อข่าวลือพวกนั้น พิษที่ไร้สีไร้กลิ่นและร้ายแรงถึงชีวิตเช่นนั้นไม่มีอยู่จริง
หากไม่มีกลิ่นฉุน ก็ต้องมีสีประหลาด มิฉะนั้นย่อมไม่ใช่พิษ
ท่ามกลางบรรยากาศเช่นนี้ เสียงพิณไพเราะ โฉมงามชวนมอง สุรากลมกล่อม หลินเฟิงจึงลืมความขุ่นเคืองที่ประตูได้ในพริบตา ความรื่นรมย์เข้ามาแทนที่
เมื่อบรรเลงเพลงจบ หญิงสาวผู้ดีดพิณก็เงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มให้หลินเฟิง
ให้ตายสิ หลินเฟิงลอบชื่นชมอยู่ในใจสองคำ
หญิงสาวผู้นี้งดงามหมดจดดุจบุปผา เพียงนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยท่วงท่าแสนสงบ ก็คล้ายดอกบัวขาวที่เบ่งบาน
หลินเฟิงสูดลมหายใจลึก ข่มใจที่เริ่มว้าวุ่นลง
“ไพเราะนัก แม่นางบรรเลงพิณได้ยอดเยี่ยม”
“ขอบคุณท่านกั๋วกงที่ชม สุรานี้ถูกปากหรือไม่เจ้าคะ?”
เสียงของหญิงสาวใสกังวานราวนกขมิ้นออกจากหุบเขา ไพเราะยิ่งกว่าเสียงพิณเสียอีก
ใบหน้ามากมายพลันผุดขึ้นในความคิดของหลินเฟิง
เขาเคยพบหญิงงามมามาก แต่ผู้ที่งามสะกดสายตาเช่นนี้ มีเพียงหลิ่วซูเสวี่ยที่พอจะเทียบเคียงได้
“สุราดี รสดีกว่าสุราที่ดื่มไปเมื่อครู่เสียอีก”