ปู้หยุนถิงยังคงไม่เชื่อ “ข้างกายจักรพรรดิของพวกเจ้าไม่มีผู้คุ้มกันฝีมือสูงส่งเลยหรือ?”
ฟุรุยะ เมอิหัวเราะเยาะเสียงเย็น “ตายก็ตาย หนีก็หนี เหลืออยู่ในเรือนเพียงเท่านี้ ต่อให้มีผู้ฝีมือสูงส่งกว่านี้ก็ขวางอาวุธปืนของพวกเจ้าไม่ได้”
“เหตุใดจึงไม่รีบออกจากนครหลวง?”
“นอกเมืองมีเรือรบของพวกเจ้าปิดล้อมคูเมืองอยู่ จะหนีออกไปได้อย่างไร?”
ฟุรุยะ เมอิย้อนถามแทนคำตอบ
ปู้หยุนถิงจุ๊ปาก “ไม่มีทางลับออกนอกเมืองเลยหรือ?”
“หึ ๆ หากมีทางลับ ฝ่าบาทจะยอมให้จับกุมแต่โดยดีได้หรือ?”
ปู้หยุนถิงยกมือเกาศีรษะ
“บัดซบ ข้ารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล...”
ฟุรุยะ เมอิไม่พูดอีก หลับตาลงอีกครั้ง
ยามนี้ฟ้าสว่างจ้า แสงตะวันสาดลงทั่วลาน เรือนรอบด้านปรากฏชัดเจน
ที่นี่ไม่มีที่ให้ซ่อนตัวจริง ๆ
ปู้หยุนถิงเองก็ไม่สงสัยว่าที่แห่งนี้จะมีกลไกใด ตามข่าวกรอง ที่นี่เป็นสถานที่ซ่อนตัวซึ่งจักรพรรดิคันบุนและพวกเลือกอย่างเร่งร้อน หลังหลบหนีออกจากค่ายทหาร จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะมีเวลาวางกลไกอื่นไว้ล่วงหน้า
นับแต่เขานำกำลังเข้าปิดล้อมเรือนแห่งนี้ หน่วยรบพิเศษที่กระจายกำลังอยู่โดยรอบก็ไม่ส่งสัญญาณเตือน แสดงว่าไม่มีผู้ใดหลบหนีออกไป
นอกจากเงาดำที่หนีต่อหน้าผู้คน ทั้งที่ทุกคนจับตามอง อีกทั้งยังมีปืนลูกซองหลายสิบกระบอกยิงกราดใส่ กลับหนีรอดไปได้สำเร็จ
เมื่อนึกถึงตรงนี้ ปู้หยุนถิงก็ลุกขึ้น โบกมือไปทางไกล ส่งสัญญาณให้เย่เหลียงไฉซึ่งซุ่มอยู่ไกล ๆ ถอนกำลังได้ ที่นี่ถูกควบคุมไว้ทั้งหมดแล้ว ภารกิจจับกุมจักรพรรดิคันบุนสำเร็จลุล่วง
“คนมา พาจักรพรรดิกับพระชายาออกจากห้อง ส่งไปพบท่านอ๋อง”